Actrice Tatum Dagelet moet nog elf maanden wachten op levensreddende operatie ondanks dagelijkse hevige pijn
Amsterdam, vrijdag, 20 februari 2026.
Tatum Dagelet lijdt al twee jaar aan ondraaglijke buikpijn door myomen in haar baarmoeder. Ze heeft al acht maanden onafgebroken hevige bloedingen en gebruikt dagelijks zware medicatie om het vol te houden. Gisteren hoorde ze dat ze nog elf maanden moet wachten op een baarmoederverwijdering. Toen ze aangaf het niet meer vol te houden, vroeg haar gynaecoloog of ze suïcidaal was.
Dagelijkse realiteit vol pijn en medicijnen
De 49-jarige actrice uit Amsterdam, dochter van Hans Dagelet, leeft sinds twee jaar met myomen - gezwellen in haar baarmoeder [2]. Al acht maanden heeft ze dagelijks te maken met hevige bloedingen die haar uitputten [2][3]. Slapen lukt vaak niet door de pijn en het doorlekken [3]. Haar dagen worden bepaald door paracetamol, zware hormoonpillen, tampons en maandverband [2]. De gezwellen zijn waarschijnlijk goedaardig, maar zekerheid komt er pas na een operatie [3]. Artsen hebben haar in een kunstmatige overgang gebracht met hormonen en injecties om de bloedingen te stoppen [2]. Dit maakt haar vooral somber en uit balans, waardoor ze zich steeds vaker terugtrekt om anderen niet te belasten [2][3].
Schokkend gesprek met gynaecoloog
Tijdens een telefonisch consult op 19 februari hoorde Dagelet dat ze nog elf maanden moet wachten op een baarmoederverwijdering [2]. Ze stortte in bij het vooruitzicht van maanden extra pijn en krampen [3]. Toen ze aangaf het niet meer vol te houden, vroeg de gynaecoloog haar: ‘Ben je van plan om zelfmoord te plegen?’ [2]. Die vraag raakte haar diep. ‘Nee, ik wil niet dood. Maar ik wil ook niet nóg elf maanden op deze manier leven’, zegt ze [2]. Door de aanhoudende klachten wordt haar wereld steeds kleiner [2][3]. Ze weegt voortdurend af wat nog kan en wat te veel wordt.
Vals hoop en nieuw uitstel
Even leek er perspectief toen een andere arts haar een paar dagen later onverwacht doorverwees naar een ander ziekenhuis met een kortere wachttijd [2]. Er werd zelfs een operatiedatum gepland [2][3]. Maar twee weken later werd deze alsnog verschoven naar een latere datum [2][3]. En dus begint het wachten opnieuw. Dagelet heeft één verlangen: weer impulsief leuke dingen kunnen doen en zich weer zichzelf voelen [2]. Tot die tijd moet ze nog elf maanden medicijnen gebruiken [2] en wachten tot ze weer écht mag leven zonder constante pijn.