Witte homo mannen worden steeds vaker als vijand gezien binnen de lhbti+-gemeenschap
Nederland, zaterdag, 10 januari 2026.
Een groeiende discussie verdeelt de regenbooggemeenschap. Critici stellen dat witte homo mannen te dominant zijn geweest en te weinig oog hadden voor problemen van trans personen en mensen van kleur. Journalist Rocher Koendjbiharie zegt dat Pride Amsterdam vooral gericht is op witte homo mannen. De toegenomen diversiteit binnen de lhbti+-beweging heeft de onderlinge verhoudingen complexer gemaakt. Waar homo mannen in de jaren ‘80 en ‘90 het gezicht van de gemeenschap waren, worden zij nu door sommigen als bevoorrecht beschouwd. De discussie raakt aan bredere thema’s rond privilege en representatie binnen sociale bewegingen.
Scheidslijn zichtbaar in Amsterdamse queerscene
De spanning wordt het duidelijkst zichtbaar in Amsterdam. Michiel Klaassen, verslaggever voor NH Nieuws en AT5, ervoer dit aan den lijve tijdens een bezoek aan een queerclub [1]. Een vriend werd ter verantwoording geroepen door een gastvrouw over zijn begrip van queerspaces. “Dat was het eerste moment waarop ik me bewust werd van een scheidslijn in de regenbooggemeenschap,” vertelt Klaassen [1]. De journalist wijst op een belangrijk verschil: witte homo mannen hebben status verworven met huizen, carrières en aanzien [1]. Trans personen, homoseksuele vluchtelingen en lesbische moslima’s hebben die luxe niet. “Sommige homo mannen zien trans personen als een totaal andere categorie,” stelt Klaassen [1]. Journalist Rocher Koendjbiharie vat het scherp samen: “Ik voel me al een aantal jaar niet meer veilig in Nederland” [1].
Pride Amsterdam onder vuur om commerciële koers
De kritiek richt zich ook op Pride Amsterdam. Koendjbiharie beschuldigt de organisatie ervan vooral gericht te zijn op witte homo mannen of zelfs op hetero personen [1]. “De oprichter zei ooit dat Pride een cadeautje was voor hetero Amsterdam,” citeert hij [1]. De Stichting Pride Amsterdam kreeg de afgelopen jaren kritiek op commercialisering en gebrek aan ruimte voor gemarginaliseerde groepen [1]. Queer Amsterdam ontstond als activistischer alternatief, maar samenwerking lukte niet [1]. Joseph Kearney, organisator van queer storytelling-avonden, ziet het probleem ook in bestuurskamers: “Als jongeren ergens solliciteren en naar het bestuur kijken, zien ze vooral witte mannen” [1]. De ballroomscene, een underground queer subcultuur uit de jaren zestig van New York, biedt een alternatieve ruimte voor Afro-Amerikaanse en latino lhbti+-personen [1].
Bredere maatschappelijke strijd om ruimte en erkenning
De discussie gaat verder dan alleen de regenbooggemeenschap. Koendjbiharie definieert ‘queer’ als een politieke identiteit die zich verzet tegen heteronormatief denken [1]. Hij ziet het geweld tegen de regenbooggemeenschap als uiting van opkomend conservatisme, waarbij politici bepalen wie ‘normaal’ is [1]. De aangepaste regenboogvlag met een driehoek in transgenderkleuren, zwart en bruin stuit op weerstand bij mensen die de oorspronkelijke vlag sinds de jaren tachtig gebruiken [1]. Een witte homo man kan homofobie ervaren, maar niet racisme of seksisme, benadrukt Koendjbiharie [1]. Gemarginaliseerde groepen zoals trans personen worden het hardst geraakt. Op 10 januari 2026 vindt de Pride-mars plaats met als thema ‘together’ [1]. Of die eenheid haalbaar is, blijft de vraag.