een kwart miljoen jongeren willen meer werken, maar hun contract houdt ze tegen
Nederland, woensdag, 17 juni 2026.
Bijna 250.000 jongeren onder de 30 willen meer uren werken, maar zitten vast in flexcontracten en kleine dienstverbanden. Twee derde van hen droomt van een fulltimebaan van 36 uur, maar slechts de helft haalt dat. Het gevolg? Jaarlijks blijven er bijna 120.000 voltijdbanen onbenut – vooral in sectoren waar personeel al schaars is, zoals de zorg, het onderwijs en de horeca. Werkgevers en beleidsmakers staan voor een raadsel: hoe laat je deze jonge krachten hun potentieel benutten? Het antwoord ligt misschien in betere contracten, flexibelere roosters en het actief gebruiken van de Wet flexibel werken. Want wie weet hoeveel extra capaciteit er vrijkomt als jongeren eindelijk de uren kunnen maken die ze willen.
zorg en onderwijs missen meeste uren
De grootste pijn zit in sectoren waar Nederland nu al om personeel smeekt. In de zorg blijven er 20.578 voltijdbanen onbenut door jongeren die meer willen werken [1]. Dat zijn 740808 uur per week die ziekenhuizen en verpleeghuizen zoals het Amsterdam UMC of Zorggroep Alliade extra zouden kunnen inzetten [1]. Het onderwijs mist 9.353 fulltime-equivalenten – genoeg om 233825 lesuren per week extra te geven op scholen als het ROC van Amsterdam of de Universiteit Utrecht [1]. In de horeca, waar ketens als Van der Valk en Fletcher Hotels al jaren klagen over personeelstekorten, gaat het om 7.714 voltijdbanen die niet worden ingevuld [1]. Samen zijn deze drie sectoren goed voor bijna een derde van alle onbenutte capaciteit onder jongeren. Het is alsof er een heel leger aan jonge krachten klaarstaat, maar niemand de sleutel heeft om ze in te zetten.
flexcontracten en fiscale drempels houden jongeren tegen
De schuld ligt niet bij de jongeren zelf, maar bij een systeem dat vastzit in oude gewoontes. Werkgevers werken vaak met vaste formatieplaatsen, waardoor ze geen extra uren kunnen aanbieden aan hun huidige medewerkers [1]. Daarnaast maken fiscale regels het onaantrekkelijk om over te stappen naar een fulltimecontract. Wie bijvoorbeeld bij Albert Heijn of Jumbo 24 uur per week werkt en via een uitzendbureau als Randstad of Adecco nog eens 12 uur bijklust, loopt het risico in een hogere belastingschijf te belanden [1]. Geert-Jan Waasdorp, directeur van Intelligence Group, noemt het een hardnekkig misverstand dat jongeren geen fulltimebaan zouden willen: “Het tegendeel is waar” [1]. Veel jongeren proberen hun uren op te hogen via platformen als Temper of YoungCapital, maar die extra capaciteit komt vaak terecht bij andere werkgevers dan waar ze al werken [1]. Zo blijft de personeelsvraag bij bedrijven als Coolblue of Bol.com deels onbeantwoord, terwijl hun eigen medewerkers elders extra uren maken.
oplossingen liggen voor het oprapen
De oplossing is simpeler dan gedacht. Werkgevers zouden contracten en roosters beter kunnen afstemmen op de wensen van hun medewerkers [1]. Bij supermarkten als Dirk of Lidl zouden medewerkers bijvoorbeeld hun uren kunnen uitbreiden tijdens drukke periodes, zoals de feestdagen. Ook het direct uitbetalen van overuren kan helpen – iets wat bij bedrijven als PostNL of DHL al succesvol wordt toegepast [1]. Daarnaast ligt er een kans in de Wet flexibel werken, die werknemers het recht geeft om meer uren te vragen [1]. Een verzoek mag alleen worden afgewezen als er een zwaarwegend bedrijfsbelang is, maar veel jongeren weten niet eens dat deze mogelijkheid bestaat [1]. Als werkgevers en werknemers hier beter gebruik van maken, kunnen ze samen 80000 voltijdbanen invullen zonder één nieuwe medewerker aan te nemen [1]. Dat is genoeg om de personeelstekorten bij bedrijven als NS of Schiphol flink te verlichten. Het enige wat nodig is, is een beetje flexibiliteit – en de wil om het systeem te veranderen.