Een 102-jarige Rotterdammer blijkt de laatste levende held uit de Tweede Wereldoorlog te zijn
Nederland, dinsdag, 3 februari 2026.
Diederik van Overbeek dook plotseling op via Facebook terwijl iedereen dacht dat alle Engelandvaarders waren overleden. Op zijn 16e fietste hij vanuit het gebombardeerde Rotterdam naar Engeland om tegen de nazi’s te vechten.
Van Facebook-bericht tot historische ontdekking
Het Museum Engelandvaarders in Noordwijk kreeg vorige maand een opmerkelijk Facebook-bericht [1][2][3]. Pauline van Overbeek schreef dat haar vader zich afvroeg of hij misschien de oudste nog levende Engelandvaarder was [3]. Toen Ellis Brandon in juli 2024 overleed, dachten historici dat de laatste Engelandvaarder was gestorven [1][2]. Maar de onderzoekers ontdekten dat Diederik van Overbeek (102) al die tijd in het Digitaal Monument Engelandvaarders stond [3]. Hij woont nu in een ouderencomplex in Michigan, VS [1]. ‘Ik ben de last man standing, maar het enige wat ik doe is ouder worden’, zegt Van Overbeek vanuit Amerika [2][8].
Een epische reis van Rotterdam naar Londen
Van Overbeek groeide op in Rotterdam en maakte op 14 mei 1940 het bombardement mee [1][2][8]. Na het helpen met opruimwerkzaamheden vertrok hij in juni 1940 op 16-jarige leeftijd samen met zijn Joodse buurjongen Ben Slier per fiets uit Nederland [1][3]. ‘Ik wilde geen dwangarbeider worden in Duitsland of Rusland’, vertelt hij [8]. Hun reis via België, Frankrijk en Spanje liep uit op een arrestatie net over de Spaanse grens [1][3]. Ze belandden in het concentratiekamp Miranda de Ebro [3]. Slier keerde uiteindelijk terug naar Nederland en werd door de Duitsers opgepakt [1]. Van Overbeek bleef langer in Spaanse gevangenschap en bereikte pas in oktober 1943 Engeland via Portugal [1][3].
Een nieuw leven na de oorlog
In Engeland werkte Van Overbeek als onderhoudsmonteur bij het grondpersoneel van de Royal Air Force [1][3]. Voor zijn moed en doorzettingsvermogen kreeg hij in 1944 het Kruis van Verdienste [1][3][8]. Tijdens zijn diensttijd ontmoette hij zijn echtgenote Marjorie Bowman [1][3]. Ze trouwden in 1945 en kregen drie dochters [1]. In 1956 emigreerde het gezin naar Michigan, waar Van Overbeek tot zijn 70e als elektricien werkte [1][8]. Het museum regelt binnenkort een online ontmoeting tussen Van Overbeek en Michel Slier, de zoon van zijn oorlogskameraad [1][2]. Paul Bartelings, voorzitter van het museum, vindt het verhaal inspirerend: ‘Een jongeman van 16, die dit besluit, dat zegt iets aan de jonge generatie die nu leeft’ [2][8].