Moslimjongeren krijgen dagelijks te maken met discriminatie die hun toekomst bedreigt
Nederland, dinsdag, 10 februari 2026.
Nieuw onderzoek toont aan dat jonge moslims in Nederland elke dag discriminatie ervaren. Ze worden uitgesloten, krijgen vervelende opmerkingen en voelen afkeurende blikken. Dit raakt hun welzijn hard en zet hun toekomstperspectief onder druk. Vooral moslima’s met hoofddoeken en jongeren met buitenlandse namen hebben het zwaar bij sollicitaties en stages. De onderzoekers benadrukken dat organisaties actie moeten ondernemen, niet de jongeren zelf. Deze jongeren vragen geen speciale behandeling, maar gewoon gelijke kansen binnen bestaande structuren.
Onderzoek onder 57 jongeren onthult dagelijkse realiteit
Het Kennisplatform Inclusief Samenleven (KIS) sprak met 57 moslimjongeren voor dit nieuwe onderzoek dat vandaag werd gepubliceerd [1][2]. De bevindingen zijn duidelijk: deze jongeren krijgen dagelijks te maken met openlijke uitsluiting, maar ook met subtielere vormen van discriminatie zoals vervelende opmerkingen en aannames [1]. “Het zijn alledaagse ervaringen die zich opstapelen en hun gevoel van veiligheid en eigenwaarde onder druk zetten”, stelt het KIS [1]. Een jongere in het onderzoek beschrijft het zo: “Je merkt hoe mensen je aankijken, van top tot teen. Geen goedemorgen. Alsof zulke gebieden alleen voor witte Nederlanders zijn. Dan voel ik me niet welkom. Vaak ontwijk ik zulke plekken” [2]. De discriminatie heeft volgens de onderzoekers “een structureel en genormaliseerd karakter en grijpt diep in het leven van moslimjongeren” [1].
Dubbele discriminatie op werk en school
Moslimjongeren stuiten volgens onderzoeker Jeroen Vlug op “dubbele discriminatie” - ze worden beoordeeld op zowel hun etnische identiteit als hun geloof [2]. Dit wordt vooral zichtbaar bij stagediscriminatie, waar jongeren met “een naam die wijst op een migratieachtergrond” en moslima’s die een hoofddoek dragen extra last ondervinden [1]. Sommige jongeren kiezen bewust voor een opleiding in een grote stad vanwege inclusievere onderwijsinstellingen [2]. De jongeren passen zich aan door zich te bewijzen, onzichtbaar te maken, of voelen zich verantwoordelijk voor gebeurtenissen in het nieuws [2]. Ze ontwikkelen verschillende strategieën om met de uitsluiting om te gaan: relativeren, steun zoeken bij vrienden en familie, of troost vinden in hun religie [1][2].
Organisaties moeten verantwoordelijkheid nemen
De onderzoekers benadrukken dat de verantwoordelijkheid voor oplossingen bij organisaties ligt, niet bij de jongeren zelf [1]. “Jongeren ervaren dat de verantwoordelijkheid om met discriminatie om te gaan vaak bij hen wordt gelegd, terwijil de oorzaken structureel en maatschappelijk zijn”, zegt Vlug [2]. Organisaties moeten zorgen voor “zichtbare en betrouwbare” meldroutes, maar ook ruimte maken “voor normale religieuze praktijken waar dat redelijk is” - zoals ruimtes om te bidden en aanpassingen rond de ramadan [1]. Onderzoeker Fatima Acherrat vat de wens van de jongeren samen: “De jongeren vragen geen uitzonderingspositie, maar een eerlijk speelveld: veilige scholen, inclusieve werkplekken en eerlijke kansen bij sollicitaties” [2]. Ze willen geen aparte trajecten, maar gelijke kansen binnen bestaande structuren [1].