Filmicoon Willeke van Ammelrooy krijgt hoogste Nederlandse onderscheiding op 82-jarige leeftijd
Margraten, vrijdag, 24 april 2026.
De legendarische actrice ontving de Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw voor haar uitzonderlijke bijdrage aan de Nederlandse film- en theaterwereld. Van Ammelrooy, bekend van klassiekers als Turks Fruit en de Oscar-winnende film Antonia, woont sinds 2020 met operazanger Marco Bakker in het Limburgse Margraten.
Burgemeester brengt lintje persoonlijk naar Margraten
Burgemeester Alain Krijnen van Eijsden-Margraten stapte vrijdag 23 april 2026 persoonlijk bij Van Ammelrooy thuis langs om de onderscheiding uit te reiken [1]. De 82-jarige actrice was ‘stupéfait’ - verbaasd - door haar benoeming [4]. Ze poseerde kort voor foto’s met de burgemeester en haar echtgenoot Marco Bakker [4]. Van Ammelrooy verhuisde in 2020 met haar man van Beverwijk naar Limburg voor ‘meer ruimte en rust’ [1]. Ze woont nu al vijf jaar in het pittoreske Margraten [1].
Erkenning voor uitzonderlijke filmcarrière
Van Ammelrooy speelde in meer dan 45 films en won tweemaal een Gouden Kalf [1][5]. Haar grootste triomf kwam in 1995 met de hoofdrol in Antonia, die de Oscar voor beste niet-Engelstalige film won [2]. De gemeente Eijsden-Margraten noemde haar ‘een van de meest vooraanstaande en invloedrijke actrices van Nederland’ [1]. Naast acteren regisseerde ze De vlinder tilt de kat op voor mensen met multiple sclerose en gaf masterclasses aan de Toneelacademie Maastricht [1][5]. Ze zet zich onbetaald in voor Amnesty International, de Dwaze Moeders en WorldGranny [1].
Deel van landelijke lintjesregen
Van Ammelrooy was een van de vijftien personen die vrijdag een onderscheiding kregen in Eijsden-Margraten [1]. Landelijk ontvingen 3.633 mensen een lintje tijdens de traditionele lintjesregen [3]. Andere bekende gedecoreerden waren schrijfster Esther Verhoef, cabaretière Dolly Bellefleur en toetsenist Ton Scherpenzeel [2]. Sinds 1996 gaat 95 procent van de onderscheidingen naar vrijwilligers [3]. Voor Van Ammelrooy betekent dit de kroon op een carrière waarin ze ‘een gezicht gaf aan de Nederlandse kunst en cultuur in het algemeen en de filmcultuur in het bijzonder’ [1].