Wetenschappers vinden twee buideldieren die 6000 jaar dood leken
West-Papoea, woensdag, 11 maart 2026.
In de jungle van West-Papoea leeft een buidelrat met een vinger zo lang als een tandenstoker. Hij gebruikt die superpower om larven uit boomschors te peuteren. Deze gestreepte acrobaat verdween 300.000 jaar geleden uit Australië en werd doodverklaard. Maar hij overleefde stiekem in een van de meest ontoegankelijke plekken ter wereld. Samen met een tweede ‘dode’ soort - een ringstaartbuidelmuis - bewijst hij dat de natuur nog altijd verrassingen verstopt houdt. Onderzoeker Tim Flannery noemt de kans om twee uitgestorven zoogdieren tegelijk terug te vinden ‘ongekend en baanbrekend’. De lokale bevolking hielp bij de ontdekking van deze levende fossielen.
Lazarus-soorten uit het Vogelkop-schiereiland
De ontdekking gebeurde op het Vogelkop-schiereiland in het noordwesten van West-Papoea, een gebied dat tot Indonesië behoort [1]. Een internationale groep wetenschappers vond de dieren met hulp van lokale bewoners [1][3]. De eerste soort is de dwerglangvingerbuidelrat (Dactylonax kambuayai), bekend van fossielen die ongeveer 300.000 jaar oud zijn [1][3]. Zijn vierde vinger is twee keer zo lang als zijn andere vingers - perfect gereedschap om insectenlarven uit boomschors te peuteren [1]. De tweede ontdekking betreft de ringstaartbuidelmuis (Tous ayamaruensis), een nieuw geslacht dat zo groot is als een eekhoorn [3]. Deze soort was alleen bekend van 6.000 jaar oude fossielen [3]. Beide dieren werden geïdentificeerd door recente foto’s, fossiele fragmenten en oude museumexemplaren [1][5].
Van uitgestorven naar levend bewijs
Onderzoeker Tim Flannery noemt de kans om één zoogdiersoort te vinden die millennia als uitgestorven gold ‘vrijwel nul’ [1]. Twee tegelijk vinden is volgens hem ‘ongekend en baanbrekend’ [1][5]. De zoektocht naar de Tous begon in 2015, toen een arbeider op een palmolieplantage een foto opstuurde van een afwijkend buideldier [3]. Ouderlingen van de inheemse Tambrauw- en Maybratvolken hielpen bij het vinden van de Tous, die zij als heilig beschouwen [3]. Biologen ontdekken jaarlijks ongeveer 16.000 nieuwe soorten, maar een nieuw zoogdiergeslacht vinden gebeurt slechts enkele keren per jaar [3]. Bill Laurance van James Cook University noemt de vondst ‘spectaculair’ [3].
Bedreigd paradijs vraagt om bescherming
Het leefgebied van beide soorten staat onder druk door economische ontwikkeling [3]. Houtkap en palmolieplantages bedreigen het dunbevolkte regenwoud waar de dieren leven [1][3]. De Tous produceert slechts één jong per jaar en trekt door zijn uiterlijk de aandacht van illegale dierenhandelaren [3]. Onderzoekers proberen een systeem op te zetten waarin de inheemse bevolking een officiële rol krijgt bij de bescherming van het leefgebied [3]. Voor Nederlandse natuurliefhebbers toont deze ontdekking aan dat er nog steeds onbekende schatten verborgen zitten in tropische bossen - schatten die we alleen kunnen behouden door lokale gemeenschappen serieus te nemen en hun kennis te respecteren.