Nederland mist EU-deadline: vrouwen blijven miljoarden mislopen door uitblijven loontransparantiewet
Brussel, zaterdag, 6 juni 2026.
De deadline was gisteren, 7 juni 2026. Nederland haalde hem niet. De nieuwe EU-loontransparantiewet verplicht werkgevers om salarissen te vermelden bij vacatures. De loonkloof kost Europese vrouwen jaarlijks tot €7,2 miljard.
Bijna niemand was op tijd
Gisteren, 7 juni 2026, verstreek de deadline voor EU-lidstaten om de Europese loontransparantierichtlijn om te zetten in nationale wetgeving [1]. Nederland haalde het niet. Sterker nog: Nederland is verre van de enige boosdoener. Vanaf mei 2026 hadden alleen Slowakije en Italië het omzettingsproces volledig afgerond [3]. Zes landen — waaronder Oostenrijk, Bulgarije en Hongarije — hadden tot dat moment helemaal niets gedaan [1]. Nederland en Frankrijk publiceerden wel een wetsontwerp, maar kwamen niet verder dan dat [1]. Denk aan een student die braaf aan zijn scriptie begint maar hem nooit inlevert. Het Slowaakse parlement keurde zijn ‘Equal Pay Act’ al op 15 april 2026 goed, met inwerkingtreding precies op de deadline [1][3]. Slow clap voor Bratislava.
Wat de wet zou moeten doen — en wat het jou kost als ze uitblijft
De richtlijn — officieel EU-richtlijn 2023/970, aangenomen op 30 maart 2023 — verplicht werkgevers om salarissen of loonschalen te vermelden vóór het sollicitatiegesprek [2]. Werknemers krijgen het recht te weten wat collega’s verdienen, opgesplitst naar geslacht [2]. Bedrijven met een loonkloof van meer dan 5 procent die dat verschil niet objectief kunnen verklaren, moeten actie ondernemen [2]. De inzet is groot: de loonkloof in de EU bedraagt gemiddeld 13 procent [3]. De Europese vakbondskoepel ETUC schat dat dit vrouwen jaarlijks tussen de €4,8 miljard en €7,2 miljard kost — ofwel tussen de €465 en €700 per vrouw per jaar [1]. Als je nu solliciteert in Nederland, is de kans groot dat er geen salaris bij de vacature staat. In maart 2026 vermeldde slechts 48 procent van de Nederlandse vacatures een loon [1]. Dat betekent dat meer dan de helft van de werkzoekenden nog steeds in het duister tast over wat ze gaan verdienen. S&D-vicevoorzitter Heléne Fritzon is er kort over: “Elk uitstel betekent dat miljoenen vrouwen nog steeds geconfronteerd worden met discriminatie op de werkvloer, een lager levensloon, lagere pensioenen en een groter risico op armoede op oudere leeftijd” [3].
Juridische druk neemt toe, maar politieke wil ontbreekt
Landen die de deadline missen riskeren een inbreukprocedure van de Europese Commissie [1][2]. België vroeg de Commissie voor 2 juni 2026 al schriftelijk om de inbreukprocedure zes maanden uit te stellen [2][5]. Of dat verzoek gehonoreerd wordt, is nog onduidelijk [alert! ‘De Europese Commissie heeft zich volgens de beschikbare bronnen voorlopig niet uitgesproken over dit verzoek’]. De werkgeversorganisatie BusinessEurope ging nog verder en vroeg de Commissie officieel om een zogeheten ‘stop the clock’-richtlijn, waarmee de omzettingsdeadline twee jaar wordt uitgesteld én de richtlijn opnieuw wordt onderhandeld [5]. Tijdens de Europese Raad van eind mei 2026 werd gesproken over Europese concurrentiekracht, waarbij werd gehoopt dat de loontransparantierichtlijn op de lijst van ‘stop the clock’-dossiers terechtkomt [5]. Arbeidsrechtadvocaat Marijke Van der Most (Addleshaw Goddard, Duitsland) waarschuwt dat gemiste omzettingsdeadlines geen nette juridische pauze opleveren: “They create an interim period in which companies may not yet have clear domestic rules, but courts, employees and works councils are already looking at the direction set by the Directive” [1]. Voor Nederlandse werknemers — en zeker voor vrouwen — betekent dit dat gelijke beloning voorlopig een belofte blijft. Een belofte met een verlopen houdbaarheidsdatum.