Rotterdamse student bouwt speciale apparaten om mannentranen op te vangen
Rotterdam, woensdag, 14 januari 2026.
Mick Burgwal plaatst tranenvangers in Rotterdamse cafés waar mannen anoniem hun verhaal kunnen vertellen. De 25-jarige kunstenaarstudent wil het taboe doorbreken dat mannen niet mogen huilen. Zijn draagbare apparaat neemt hij mee naar bruine kroegen en straten om gesprekken op te nemen. De verhalen worden gebundeld in een podcast op Verman.me. Met dit afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie hoopt hij sociale verandering te bewerkstelligen door mannen ruimte te geven voor kwetsbaarheid.
Van bruine kroegen naar het Centraal Station
Burgwal testte zijn prototype eerst in bruine kroegen op Zuid [1]. Daar ontdekte hij dat mannen het al lastig genoeg vinden om te praten over vervelende levenssituaties. “Ze lieten me zien dat dit echt nodig was,” lacht hij [1]. Gisteren liep hij met zijn draagbare apparaat langs het Centraal Station en door de Witte de Withstraat [1]. Daar nam hij prachtige gesprekken op over alledaagse problemen: het verlies van een dierbare, angsten, seksualiteit, stress en schaamte [1]. Een van zijn tranenvangers staat op dit moment in café Sherlock’s Place naast de Laurenskerk [1]. Mannen kunnen daar met een druk op de opnameknop vertellen wat hen heeft beroerd.
Studeren aan sociale verandering
“Op de academie leer ik sociale maatschappelijke veranderingen teweeg te brengen,” vertelt Burgwal [1]. Hij studeert af aan de Willem de Kooning Academie, onderdeel van Hogeschool Rotterdam [2]. Volgende week dinsdag hoopt hij met dit project zijn diploma te behalen [1]. “Daar kun je beter maar klein mee beginnen,” zegt hij over zijn aanpak [1]. Zijn boodschap aan mannen is helder: “Bagatelliseer je problemen nou eens niet! Help jezelf en een ander door hetgeen wat jou verdriet geeft of gaf, even te luchten” [1]. De opgenomen verhalen verschijnen straks als podcast op de website Verman.me, compleet met een kaart van Rotterdam waar de verhalen zich hebben afgespeeld [1].
Kwetsbaarheid als kracht
“Ik geloof niet dat mannen altijd maar sterk moeten zijn,” stelt de kunstenaar [1]. Hij gelooft juist in mannen die durven zeggen als ze het even niet weten of als het niet goed gaat [1]. “Sterk zijn is juist kunnen wat moeilijk is,” voegt hij toe [1]. Zijn doel is mannen te laten weten: “We zien je, we horen je en jouw emotie mag er gewoon zijn” [1]. Door verhalen te delen kunnen mannen elkaar inspireren of zelf geïnspireerd raken [1]. Het project richt zich bewust op het doorbreken van het taboe dat mannen geen verdriet mogen tonen [1]. Voor Burgwal is kwetsbaarheid geen zwakte, maar juist een vorm van moed.