Crackverslaafde Hassan probeerde ziekenhuis in brand te steken maar herinnert zich niets
Rotterdam, maandag, 23 maart 2026.
Hassan goot brandstof uit een gestolen jerrycan op de vloer van de spoedeisende hulp van het Erasmus MC in Rotterdam. De crackverslaafde man zat op zijn knieën en probeerde vuur te maken, maar faalde. Later bedreigde hij jonge vrouwen met een gestolen mes. In de rechtbank beweert Hassan dat hij zich door zijn drugsgebruik niets herinnert van de brandstichting.
Dramatische beelden op spoedeisende hulp
Het tafereel in de zomer van 2025 was bizar. Hassan stond met ontbloot bovenlijf bij de spoedeisende hulp van het Erasmus MC [1][2]. Hij goot brandstof uit een blauwe jerrycan die hij gestolen had op de grond [1][2]. Op zijn knieën probeerde hij vuur te maken, maar het lukte niet [1][2]. Toen ging hij ervandoor [1][2]. Voor patiënten en zorgpersoneel was dit een angstaanjagende ervaring in wat normaal gesproken een plek van hulp en heling is.
Gewelddadige escalatie in winkels
De brandstichting was niet het enige incident. Een paar dagen later sloeg Hassan opnieuw toe [1][2]. Hij stal een mes bij de Action en maakte stekende bewegingen naar jonge vrouwen [1][2]. Dit patroon herhaalde zich bij de Albert Heijn en nogmaals bij de Action [1][2]. Gewone winkelende mensen werden plots geconfronteerd met een man die dreigde met een wapen. Voor winkeliers betekent dit dat ze constant op hun hoede moeten zijn voor onvoorspelbare situaties.
Geheugenverlies door crack roept vragen op
Voor de rechtbank beweerde Hassan dat hij zich niets herinnerde van het Erasmus-incident vanwege zijn crackgebruik [1][2]. ‘Ik ben sowieso tegen het in brand steken van spullen’, zei hij [1][2]. Ook ontkende hij dat hij achter jonge vrouwen aan was gegaan: ‘Zo’n persoon ben ik niet’ [1][2]. Verslaggever Adrianne de Koning van AD Rotterdams Dagblad observeerde: ‘Ergens is het heel verdrietig dat hij zegt dat hij niet zo’n type mens is, want misschien is hij dat juist wél als hij drugs gebruikt’ [1][2]. Ze voegde toe dat Hassan zichzelf lijkt kwijt te zijn tijdens drugsgebruik [1][2]. Dit roept de vraag op hoe de rechtspraak omgaat met daders die beweren geen controle te hebben over hun handelingen door drugs.