Amsterdamse haringboer Lucien hangt na 45 jaar en 3 miljoen haringen zijn mes aan de wilgen
Amsterdam, zaterdag, 31 januari 2026.
Na vijfenveertig jaar trouw dienst sluit Lucien Gudde vandaag zijn haringstal in Amsterdam-Zuid. De 66-jarige haringboer schatte ooit 3 miljoen haringen te hebben gesneden sinds zijn achttiende. Vaste klanten zoals Wim, die er al 45 jaar komt, nemen emotioneel afscheid. Een opvolger komt er niet - zelfs Luciens zoon zag af van overname vanwege onzekere Europese aanbestedingsregels. Nu wil de kersverse opa accordeon leren spelen. Het einde van een tijdperk voor de Hoofddorppleinbuurt.
Einde van een tijdperk aan de Haarlemmermeerstraat
Haringstal de Zeevang aan de Haarlemmermeerstraat in Amsterdam-Zuid heeft vandaag, zaterdag 31 januari 2026, voor het laatst de deuren geopend [1]. Lucien Gudde, die het bedrijf sinds zijn achttiende runt, gaat met pensioen [1]. De buurt verliest hiermee een icoon. Vaste klant Wim bestelde vandaag om half elf zijn tweede haring van de dag - hij komt hier al sinds de opening, dus al vijfenveertig jaar [1]. “Het rouwproces gaat nu beginnen”, zegt hij over het afscheid [1]. Voor Lucien zelf wordt het ook wennen: “Het zal gek zijn, maar ik doe dit al vanaf mijn achttiende, dus ik heb ook wel weer zin in andere dingen. Ik heb accordeonles en ik ben net opa geworden” [1].
Geen opvolger door Europese regelgeving
Tot groot verdriet van de buurt komt er geen opvolger voor de haringstal [1]. Luciens zoon was aanvankelijk kandidaat om het bedrijf over te nemen, maar zag daar uiteindelijk van af [1]. De reden? Nieuwe Europese aanbestedingsregels maken het doorgeven van een kraam onzeker [1]. “Dat zou kunnen betekenen dat hij over een paar jaar de kraam weer uit moet. Dat wilde hij niet riskeren. Dus hij is nu treinmachinist. Ook een geweldige baan”, legt Lucien uit [1]. Deze regelgeving illustreert hoe Europese wetgeving directe gevolgen heeft voor kleine Nederlandse ondernemers en lokale tradities.
Generaties verbonden door haring
Lucien kijkt terug op bijzondere momenten in zijn lange carrière [1]. “Ik zie nu mensen met hun kinderen, die ik vroeger als baby heb gezien. Dat is mooi om te zien, maar dan denk je ook wel: Ik word oud”, vertelt hij terwijl hij een haring van graatjes ontdoet [1]. De sluiting van de haringstal betekent meer dan het verlies van een viswinkel. Het is het verdwijnen van een sociale ontmoetingsplek waar generaties Amsterdammers elkaar hebben getroffen over een vers harinkie. Voor buurtbewoners zoals Wim, die dagelijks kwam, verandert een deel van hun dagelijkse routine voorgoed.