Jilke Michielsen weigerde tot het einde toe in aftelmodus te leven
Brussel, vrijdag, 15 mei 2026.
De 19-jarige wielerkampioene plantte haar eigen begrafenis en deelde tot haar laatste adem updates op Instagram. Ze kreeg op 16-jarige leeftijd botkanker, werd even kankervrij, maar de ziekte keerde terug. Haar motto bleef ‘Niet zagen, gewoon genieten’ - woorden die de wielergemeenschap nu troost bieden.
Van wielerkampioen tot kankerstrijd in België
In België verloor de wielersport vandaag een van haar meest inspirerende figuren [1]. Jilke Michielsen stond op haar zestiende aan de top van de Belgische wielerwereld met titels op de weg, in het tijdrijden en op de baan [1]. Twee zomers geleden kreeg ze plots enorme rugpijn die ze aanvankelijk afdeed als wielertypische klachten [1]. “Dat is een klacht die je moeilijk serieus kunt nemen als wielrenster”, vertelde ze vorig jaar in Vive le Vélo [1]. Maar de pijn werd erger. Haar benen leken elk moment te verzuren [1]. Scans brachten de diagnose: botkanker, het zeldzame Ewing-sarcoom [1]. Voor Nederlandse wielerfans is dit extra schrijnend omdat jonge sporters hier dezelfde dromen koesteren.
Hoop en terugslag in drie jaar strijd
In de zomer van 2024 leek het verhaal goed af te lopen. Michielsen was kankervrij [1]. Voor even. Begin 2025 keerde de ziekte terug, ditmaal terminaal [1]. “5 minuten zit je daar zonder iets te zeggen”, schreef ze op Instagram over die nieuwe diagnose [1]. De chemo kon nu alleen nog afremmen, niet meer genezen [1]. Maar opgeven? Dat paste niet bij haar. “Ongeloof over hoe dit kan, maar vastberaden dat ik er alles aan ga doen om het tegen te houden”, postte ze [1]. Zelfs toen ze wist dat de tijd beperkt was, weigerde ze in aftelmodus te leven [2]. Ze plande zelfs haar eigen begrafenis [2].
Instagram-updates tot het allerlaatste moment
Tot vandaag bleef Michielsen haar Instagram-volgers op de hoogte houden [1]. Twee maanden geleden vertelde ze nog dat haar lichaam even niet meer kon volgen [1]. Vandaag kwam het definitieve bericht via diezelfde Instagram-pagina [1]. “Niet zagen, gewoon genieten” - haar eigen woorden die nu als afscheidsgroet dienen [1]. Die mentaliteit typeert hoe ze 3 drie jaar lang tegen de ziekte vocht. Voor jonge sporters in Nederland is haar verhaal een les in moed en doorzettingsvermogen. De wielergemeenschap rouwt om een talent dat veel te vroeg werd weggerukt, maar zal haar vechtersgeest niet vergeten.