Twaalfjarig oorlogsmeisje Polina krijgt haar verloren dagboek terug na vier jaar
Groenlo, maandag, 16 maart 2026.
Iedereen dacht dat Polina dood was. Haar dagboek werd gevonden in het puin van Kiev door een Nederlandse hulpverlener die zeker wist dat de eigenaar was omgekomen. Maar afgelopen zaterdag stond de twaalfjarige plots in het museum in Groenlo. Ze reisde helemaal vanuit Duitsland om haar dagboek terug te zien - het enige wat ze nog heeft uit Oekraïne. Het dagboek begint met woorden uit het volkslied: ‘Oekraïne is nog niet gestorven.’ Nu ligt het drie maanden in de oorlogsexpositie voordat Polina het definitief terugkrijgt.
Dagboek overleeft bombardementen en lange zoektocht
Polina begon zeven weken voor de Russische invasie in haar dagboek te schrijven [1]. De eerste woorden waren een deel van het Oekraïense volkslied: ‘Gelukkig Nieuwjaar! Oekraïne is nog niet gestorven, noch haar roem, noch haar vrijheid’ [1]. Toen de oorlog uitbrak, vluchtte het gezin naar Duitsland en liet bijna alles achter [2]. Nederlandse hulpverlener Dianne, die al twintig jaar in Oekraïne woont, vond het dagboek maanden later in het puin van een verwoest appartement in Kiev [1]. Ze ging ervan uit dat Polina was omgekomen [1]. Alleen de naam Polina stond in het boekje - meer informatie was er niet [2]. Na een lange zoektocht slaagde Dianne erin de familie op te sporen [2].
Emotionele hereniging in Achterhoeks museum
Op zaterdag 14 maart 2026 reisde Polina helemaal vanuit Duitsland naar Groenlo voor de hereniging [1][3]. In het Nationaal Museum Tachtigjarige Oorlog zag ze haar dagboek terug tijdens de tentoonstelling ‘De oorlog dichtbij’ [1]. ‘Ik ben heel blij. Ik had nooit verwacht dat ik het ooit nog terug zou zien’, zei Polina [2]. Het dagboek herinnert haar aan Oekraïne, haar familie en vrienden [1]. ‘Ik mis mijn land en wil nog steeds graag terug’, vertelt ze [1]. Voor Polina is het dagboek extra belangrijk: ‘Ik heb bijna niets meer uit mijn tijd in Oekraïne, dus dit is belangrijk voor me’ [1].
Dagboek drie maanden in museum, dan terug naar eigenaar
Het dagboek blijft de komende drie maanden te zien in de tentoonstelling, waarna Polina het definitief terugkrijgt [1]. Hulpverlener Dianne benadrukt het belang van persoonlijke verhalen: ‘Niemand mag vergeten dat er nog iedere dag oorlog is in Oekraïne en door deze persoonlijke verhalen te vertellen, laten we zien dat het belangrijk is’ [1]. Het museum wil met de expositie laten zien hoe dichtbij oorlog kan zijn [GPT]. Voor bezoekers uit de Achterhoek wordt de oorlog in Oekraïne zo tastbaar - niet langer alleen nieuwsbeelden op tv, maar het echte verhaal van een twaalfjarig meisje dat alles moest achterlaten [GPT].