Op 7 kilometer diepte ligt het grootste walviskerkhof ooit ontdekt
Indische Oceaan, donderdag, 11 juni 2026.
In de Diamantinatrog liggen 476 plekken met walvisresten verspreid over 1.200 kilometer. De oudste botten zijn 5,3 miljoen jaar oud. Eén duiktocht leverde zelfs een volledig onbekende walvissoort op.
Een kerkhof zo groot als Nederland — maar dan dieper
In het zuidoostelijke deel van de Indische Oceaan, zo’n 1.500 kilometer ten zuidwesten van het Australische Perth, ligt een plek die zelfs de meest doorgewinterde zeebioloog met stomheid slaat [2]. De Diamantinatrog — een onderzeese kloof die ontstond toen Australië miljoenen jaren geleden losscheurde van Antarctica — bleek tijdens 33 duiktochten met een bathyscaaf een ware begraafplaats voor walvissen te zijn [1]. Een internationaal team van onderzoekers uit China, Italië en Nieuw-Zeeland bracht in 2023 in totaal 476 locaties in kaart, verspreid over 1.200 kilometer zeebodem [1][2]. Het diepste fossiel lag op 7.002 meter onder de oppervlakte — ruim 2 kilometer dieper dan het vorige record van 4.200 meter [2]. Ter vergelijking: de Everest is 8.849 meter hoog [GPT]. Bijna elke duiktocht leverde tientallen skeletten op, op korte afstand van elkaar [1].
5,3 miljoen jaar oud en één volledig nieuwe soort
De oudste botten die werden gevonden dateren van zo’n 5,3 miljoen jaar geleden [1][2]. Dat is ruim voor het tijdperk waarin de mens überhaupt op het toneel verscheen [GPT]. Onderzoekers troffen een opvallende variëteit aan soorten: van een Antarctische dwergvinvis van 5 meter lang tot meerdere soorten spitssnuitdolfijnen [1]. Maar de echte verrassing was een volledig onbekende, uitgestorven walvissoort — inmiddels gedoopt tot Pterocetus diamantinae, naar de vindplaats [1]. Op de resten wemelde het ook van ander leven: zeekomkommers, mossels, kokerwormen, slangsterren en kwallen [1]. Veel van die soorten zijn eveneens nog nooit eerder door de wetenschap beschreven [1]. Het onderzoek werd woensdag 10 juni 2026 gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature [2].
Waarom dit ook voor Nederland relevant is
De V-vorm van de Diamantinatrog werkte als een soort natuurlijke fuik: dode walvissen dreven met de stroming mee naar de bodem, waar ze bewaard bleven [1]. Daarna trokken de rottende karkassen nieuw zeeleven aan, wat op zijn beurt nieuwe walvissen lokte — een ecosysteem dat zichzelf in stand hield over miljoenen jaren [1][2]. Voor Nederland is dit relevant omdat Nederlandse onderzoeksinstellingen zoals NIOZ en Naturalis actief zijn in internationaal diepzeeonderzoek [GPT]. Bovendien raken ontdekkingen als deze de internationale regelgeving rond bescherming van de diepzee, een thema waarover ook in de Nederlandse politiek wordt gedebatteerd [GPT]. Een paleontoloog omschreef de ontdekking bij de publicatie in Nature treffend: “Dit onderzoek is zeg maar de eerste trailer van een reeks spektakelfilms. Ik hoop dat er nog veel klappers zullen volgen” [1]. Onderzoekers verwachten dat de locatie nog jarenlang bestudeerd zal worden [1].