Schotse Labour-leider zet mes op de keel van premier Starmer

2026-02-09 buitenland

Londen, maandag, 9 februari 2026.
Anas Sarwar breekt met zijn voormalige bondgenoot Keir Starmer en eist zijn aftreden als Britse premier. De Schotse politicus, ooit een van Starmers vertrouwelingen, distantieert zich nu openlijk van Downing Street. Met cruciale verkiezingen in mei op komst kiest Sarwar voor Schotland boven partijloyaliteit. Zijn oproep volgt op het Jeffrey Epstein-schandaal rond Peter Mandelson en het vertrek van twee topmedewerkers. Kabinetministers schaarden zich massaal achter Starmer, maar de premier ziet zijn leiderschap wankelen door opstand in eigen gelederen.

Van bondgenoot tot uitdager

De 41-jarige Sarwar, een van Groot-Brittanniës meest prominente moslimpolitici, hield gisteren een persconferentie in Glasgow waar hij zijn oproep toelichte [1][2]. “De afleiding moet stoppen en het leiderschap in Downing Street moet veranderen,” verklaarde hij [1][3]. Sarwar sprak eerder die dag nog met Starmer persoonlijk. “Het is veilig te zeggen dat hij en ik het oneens waren,” aldus de Schotse leider [4]. Dit dramatische standpunt komt van iemand die vijf jaar nauw samenwerkte met Starmer en hem ooit een vriend noemde [5][6]. De breuk volgt op het vertrek van stafchef Morgan McSweeney zondag en communicatiedirecteur Tim Allan maandag, beiden gevallen over de benoeming van Peter Mandelson tot VS-ambassadeur ondanks diens banden met zedendelinquent Jeffrey Epstein [7]. Voor Nederlandse kijkers toont dit hoe snel politieke bondgenootschappen kunnen omslaan wanneer schandalen de eigen verkiezingskansen bedreigen.

Kabinetministers sluiten de gelederen

Terwijl Sarwar zijn persconferentie hield, verschenen kabinetslid na kabinetslid op sociale media om Starmer te steunen [4]. Vice-premier David Lammy benadrukte dat “Keir Starmer 18 maanden geleden een enorm mandaat won voor vijf jaar” [4][8]. Kanselier Rachel Reeves twitterde: “Met Keir als onze premier keren we het land om” [4]. Ook ministers Steve Reed, John Healey en Heidi Alexander schaarden zich achter de premier [4]. Een woordvoerder van Downing Street reageerde kordaat: “Keir Starmer is een van slechts vier Labour-leiders die ooit een algemene verkiezing hebben gewonnen” [3][9]. De massale steunbetuigingen kwamen echter pas nadat journalisten opmerkten dat er opvallend weinig publieke steun was [4]. Dit gecoördineerde optreden toont hoe nerveus het kabinet is over Starmers positie.

Verkiezingsdruk drijft Schotse opstand

Sarwar’s timing is geen toeval. Op 7 mei staan cruciale Schotse parlementsverkiezingen gepland, waar hij de Scottish National Party hoopt te verslaan [4][10]. “Ik ben niet bereid Schotlands NHS, onze scholen en gemeenschappen op te offeren aan een derde decennium SNP-regering,” verklaarde hij [4]. De Schotse Labour-leider won in 2024 wel 37 van de 57 Westminster-zetels, maar zijn partij staat nu derde in de peilingen achter SNP en Reform [1]. Voor Sarwar betekent vasthouden aan de geplaagde Starmer mogelijk het verspelen van zijn kans om first minister te worden. Zijn opstand illustreert hoe lokale politici hun eigen belangen boven partijloyaliteit plaatsen wanneer landelijke schandalen hun ambities bedreigen. Nederlandse politici kennen dit dilemma: steun je de partijleider of red je je eigen hachje?

Bronnen

Keir Starmer Labour-partij