Eeuwenoude paasvuren doven uit door bureaucratie en nieuwe regels

2026-04-04 binnenland

Oostelijk Nederland, zaterdag, 4 april 2026.
In oostelijk Nederland verdwijnen traditionele paasvuren door strengere wetgeving en complexe vergunningsprocedures. Na honderd jaar stopt het paasvuur in Huissen definitiv. Organisatoren worstelen met milieuvergunningen, stikstofberekeningen en stijgende kosten. Waar vroeger honderden vuren brandden, zijn nu slechts tientallen over. Buurtverenigingen voelen zich behandeld ‘alsof ze Lowlands organiseren’. Sommige dorpen vervangen het traditionele vuur door vuurwerkshows om de gemeenschap toch bij elkaar te brengen. De Omgevingswet van 2024 maakt alles nog ingewikkelder. Toch houden hardnekkige dorpen vol: dit weekend branden er nog 72 paasvuren in de Achterhoek. De vraag blijft of deze eeuwenoude traditie de regeldruk overleeft.

Van honderden naar tientallen: de dramatische afname

De cijfers liegen er niet om. In de Achterhoek werden dit jaar slechts 79 vergunningen aangevraagd voor paasvuren, waarvan er 72 zijn verleend [1]. In de gemeente Montferland daalde het aantal al dramatisch: van meerdere vuren naar slechts één aanvraag in 2016 [1]. Doetinchem heeft dit jaar zelfs geen enkele aanvraag ontvangen [1]. Het contrast is schrijnend. Waar voorheen honderden vuren de paashemel kleurden, blijven er steeds minder over. In de Oude IJsselstreek zijn nog maar vijf paasvuren toegestaan, waarvan één grote in Megchelen en vier kleinere met maximaal 50 kubieke meter hout [1]. Jos Buenk van buurtvereniging Bekveld vat het samen: ‘Het is een gedoe’ [1].

Omgevingswet maakt alles ingewikkelder

Sinds de invoering van de Omgevingswet in 2024 zijn de regels nog strenger geworden [2]. Organisatoren moeten nu stikstofberekeningen maken, evenementenvergunningen aanvragen, verkeersregelaars en EHBO regelen [2]. Alles kost geld en tijd. Harm Stoker van buurtvereniging Ter Apel vraagt zich af: ‘Zelfs het aantal kubieke meter snoeihout… hoe doseer je dat?’ [2]. De administratieve last groeit sneller dan het vuur zelf. Vrijwilligers besteden meer tijd aan papierwerk dan aan het verzamelen van hout [2]. Maarten Koreman van de Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen zegt het zo: ‘Organisatoren van dit soort kleine evenementen voelen zich behandeld alsof ze Lowlands zijn en dat is niet iets waar ze aan kunnen voldoen’ [3][4].

Dorpen zoeken alternatieven voor verdwijnende traditie

Sommige gemeenschappen geven niet op, maar zoeken creatieve oplossingen. In Etten wordt het traditionele paasvuur bij het Poasfest sinds 2024 vervangen door een vuurwerkshow [1]. Schalkhaar koos ervoor het paasvuur te verkleinen om aan de regels te voldoen [2]. Toch verdwijnen iconische vuren. Het paasvuur in Huissen stopt na honderd jaar vanwege regelgeving rond Natura 2000-gebieden [2][5]. Ook Nieuw Roden verloor zijn vaste locatie en liep vast in het vergunningentraject [2]. De vraag blijft: kunnen deze eeuwenoude tradities de moderne bureaucratie overleven? Dit weekend branden er nog altijd tientallen vuren in oostelijk Nederland [6], maar of dat volgend jaar ook zo is, valt te betwijfelen.

Bronnen

paasvuren dorpstradities