Dove zwangere vrouw leeft uit koffers terwijl gemeenten haar hulpverzoeken negeren
Rotterdam, donderdag, 22 januari 2026.
Marisa Rivera Goeman (34) zwerft al maanden dakloos rond met haar 4-jarige dove zoon. Ze is hoogzwanger en moet eind maart bevallen, maar heeft nog geen vaste woonplek. Haar zoon vraagt dagelijks wanneer mama eindelijk een huis vindt. Drie gemeenten reageren ontwijkend op haar noodkreten om onderdak. Ze verblijft nu in een duur vakantiehuisje dat haar moeder boekte voor 1400 euro per zeventien dagen. Marisa vraagt niet om luxe, alleen om een veilige plek voor haar kinderen. Het verhaal toont hoe kwetsbare gezinnen tussen wal en schip vallen in Nederland’s woningcrisis, terwijl duizenden huizen leegstaan.
Maandenlang rondzwerven zonder hulp van gemeenten
Marisa Rivera Goeman woonde tot september 2025 met haar zoon in Spanje bij haar ouders, maar keerde terug naar Nederland voor passend onderwijs voor haar dove zoon [1]. Na haar terugkeer woonde ze eerst in een vakantiehuisje en later bij een vriend, voordat ze een kamer huurde bij een dove hospita in Dordrecht [1]. Daar moest ze halverwege december 2025 weer vertrekken [1]. Begin januari 2026 belandde ze in een vakantiehuisje in Nieuwerkerk aan den IJssel, dat haar moeder boekte voor 1400 euro voor zeventien dagen [1]. Drie gemeenten reageren ontwijkend op haar hulpverzoeken. De gemeente Capelle aan den IJssel zegt op 21 januari 2026 niet op de hoogte te zijn van Marisa’s verzoek [1]. Dordrecht kan niet met zekerheid vaststellen of haar urgentieverzoek op de juiste plek is binnengekomen [1]. Delft wil helemaal niet reageren op haar individuele casus [1].
Bevalling nadert terwijl zoektocht voortduurt
Marisa is uitgerekend op 26 maart 2026 [1]. Ze ervaart fysieke pijn door de zwangerschap en krijgt het advies om te rusten [1]. Haar 4-jarige zoon vraagt elke dag: ‘mama, heb je al een huis gevonden?’ [1]. Dit is geen verhaal over een verwende vrouw die luxe eist. Marisa zegt het zelf: ‘Ik vraag niet om luxe, ik vraag om een huis. Een plek waar mijn kind veilig is en waar ik deze zwangerschap kan afmaken zonder angst’ [1]. Het verhaal toont hoe Nederland’s woningcrisis de meest kwetsbare gezinnen treft, terwijl duizenden huizen leegstaan [4].
Woningcrisis raakt dove gezinnen extra hard
Nederland heeft een schrijnend contrast: tienduizenden huizen staan langdurig leeg terwijl mensen als Marisa dakloos rondtrekken [4]. Utrecht liet zien dat aanpak werkt - in twee jaar tijd daalde het aantal leegstaande woningen van bijna 2000 naar 1550 [4]. Jordy de Nas van de gemeente Utrecht zegt: ‘En elk huis dat we vrij kunnen spelen voor een woningzoekende is er een’ [4]. Voor dove ouders zoals Marisa is de zoektocht extra moeilijk. Zij hebben specifieke behoeften en minder opties. Terwijl politici over dakloosheid debatteren [5], leeft Marisa uit koffers. Haar verhaal laat zien hoe het systeem faalt voor degenen die het het hardst nodig hebben.