Dakloze Amsterdammers dwingen raadsleden te luisteren naar hun verhalen over eindeloze wachtlijsten
Amsterdam, donderdag, 29 januari 2026.
Andy slaapt onveilig in te kleine lhbtiq+-opvang. Diego frustreert zich kapot aan wachtlijsten voor wachtlijsten. Clyde studeert rechten maar snapt als dakloze vader van zes kinderen geen bal van de bureaucratie. Tijdens het jaarlijkse kapstokoverleg in de Stopera confronteerden dak- en thuislozen vier raadsleden met de harde realiteit. Teake Damstra van Straatalliantie vat het samen: ‘We hebben een wachtlijst voor een wachtlijst, en dan wachten tot daar weer een wachtlijst voor komt.’ De frustratie groeit. Het systeem werkt niet. Clyde overweegt de politiek in: ‘Als het systeem niet werkt, gooi het dan overboord.’
Vier raadsleden luisteren naar verhalen van frustratie
Vier raadsleden - Judith Krom van Partij voor de Dieren, Remine Alberts van SP, Jazie Veldhuyzen van De Vonk en Suleyman Aslami van D66 - namen deel aan het gesprek [1]. Aslami erkende het belang: ‘Dit is natuurlijk een heel belangrijk onderwerp. Jammer dat andere collega’s er niet bij konden zijn’ [1]. Andy, sinds 2024 dakloos, beschreef de problemen in de lhbtiq+-opvang: ‘Er is wel opvang, maar de plekken zijn gewoon te klein, waardoor ze echt op elkaar slapen. Te dicht bij elkaar, door elkaar, met als gevolg een gevoel van onveiligheid en lichamelijke klachten’ [1]. Diego, eveneens dakloos, legde zijn frustratie bloot: ‘Al die wachtlijsten. Maak er gewoon één wachtlijst van. Dat is gewoon mijn grootste irritatiepunt’ [1].
Systeem vermorzelt mensen in bureaucratie
Clyde Kerpens, 47-jarige vader van zes kinderen die dakloos werd door IND-problemen na zijn komst uit Suriname, studeert nu rechten aan de Open Universiteit [1]. Hij schetst de verwarring: ‘Als je als dakloze op straat geconfronteerd wordt met wet- en regelgeving, dan weet je er, sorry voor het taalgebruik, geen bal van. Je wil alleen maar weten waar je vanavond gaat slapen’ [1]. Teake Damstra van Straatalliantie benadrukt dat mensen ‘vermorzeld raken in de systemen’ en pleit voor meer betrokkenheid bij beleid en uitvoering [1]. Clyde overweegt nu de politiek in te gaan: ‘En de mens dienen wil zeggen dat ik de politiek in moet. Want als raadslid of politicus ben je gewoon geroepen om de mens te dienen’ [1].
Wooncrisis raakt vooral jongeren hard
De problematiek strekt zich uit naar andere Nederlandse steden. In Utrecht dreigt op 26 maart 2026 de uitzetting van naar schatting 250 huurders van de Saffierlaan [2]. Uit Ethos-tellingen van 2025 blijkt dat 40 procent van de dak- en thuislozen onder de 40 jaar is [2]. De Bond Precaire Woonvormen waarschuwt dat de wooncrisis leidt tot ‘een stoelendans van huurders die tegen elkaar worden opgezet’ [2]. Ondanks plannen van de overheid om dakloosheid voor 2030 uit te bannen, blijft concrete actie voor woonzekerheid uit [2]. De rechtszaak van een dakloze man die een urgentieverklaring aanvroeg toont aan dat het systeem zelfs voor mensen met een indicatie voor beschermd wonen complex blijft [3].