Lieke Martens draagt haar zoontje Eden voor altijd bij zich
Amsterdam, vrijdag, 12 juni 2026.
Voetballegende Lieke Martens verloor begin 2026 haar zoontje Eden na 24 weken zwangerschap. Zijn as staat thuis. Ze vergeet hem nooit.
Een gezin van vier dat nooit werd
Lieke Martens (33) en haar man Benjamin van Leer droomden van een groter gezin. Ze hadden net hun eerste zoontje Lowen, en een tweede kindje was onderweg. ‘Ik voelde hem al bewegen in mijn buik. Alles leek goed te gaan’, schrijft Martens op Instagram [1]. Maar begin 2026 ging het mis. Na 24 weken zwangerschap bleek dat de zwangerschap niet goed verliep [1][2]. Martens moest bevallen. Eden werd geboren, en kort daarna namen zijn ouders afscheid van hem [1][2]. Geen wiegje. Geen eerste woordjes. Geen gezin van vier.
Eden staat op de schoorsteenmantel, niet weggestopt
Martens kiest bewust voor openheid. Eden is gecremeerd en zijn as staat thuis [1][2]. ‘Hij zal altijd ons tweede kindje blijven. We stoppen hem niet weg en zullen hem nooit vergeten. Hij hoort bij ons gezin’, schrijft ze [1][2]. Dat is geen kleine uitspraak voor iemand die gewend is haar privéleven privé te houden. Dit is de eerste keer dat Martens zo uitgebreid in het openbaar spreekt over Edens overlijden [1]. De oud-international — ze speelde 160 interlands voor Oranje en zette in juni 2024 een punt achter haar interlandcarrière [1] — kiest nu voor andere prioriteiten. ‘Liefde, gezondheid en geluk. Materiële dingen betekenen veel minder dan vroeger. Ik zou alles inruilen voor een gezond kind’, aldus Martens [1][2].
Niks is maakbaar, ook een gezin niet
Het verlies heeft Martens’ kijk op het leven permanent veranderd [1][2]. Ze zegt het zonder omhaal: ‘Je kunt niets plannen. Ook kinderen krijgen niet. Mensen zeggen vaak: later wil ik zoveel kinderen. Maar zo werkt het niet’ [1][2]. Dat is confronterend, maar ook eerlijk. Want hoeveel mensen schrijven hun toekomst al uit voordat die begonnen is? Martens deed dat ook, en het leven dacht er anders over. Benjamin van Leer — voormalig keeper bij onder meer PSV, Ajax en Sparta Rotterdam [1] — staat haar daarin naar eigen zeggen [alert! ‘de bron vermeldt hun relatie maar citeert Van Leer zelf niet over zijn rol tijdens het verlies’] bij. Eden is er niet meer, maar hij wordt niet vergeten. Zijn as staat thuis. Zijn naam wordt uitgesproken. En dat, zegt Martens, is precies hoe het hoort.