Oma vecht tegen jeugdzorg na moord op dochter: 'Ze vertelden mijn kleinzoon leugens over mama's dood'
Nederland, zaterdag, 24 januari 2026.
Marian Stoppelenburg kreeg gelijk van de rechter in haar strijd tegen Jeugdbescherming Noord. Na de moord op haar dochter Sandra door haar gewelddadige partner Marcel, vertelde jeugdzorg aan kleinzoon Niels (5) dat zijn moeder ‘vredig was overleden in een liefdevolle omhelzing’. De waarheid: Sandra werd gewurgd. De rechter oordeelde snoeihard dat jeugdzorg protocollen negeerde en geen traumabehandeling inzette voor het kind.
Rechter veroordeelt jeugdzorg om leugens tegen traumakind
Op 12 januari 2026 oordeelde de rechtbank snoeihard over Jeugdbescherming Noord [1]. De organisatie had alle protocollen genegeerd en geen traumabehandeling ingezet voor de vijfjarige Niels, wiens moeder Sandra in mei 2024 werd gewurgd door haar partner Marcel [1]. In plaats van eerlijk te zijn, vertelde jeugdzorg het kind dat zijn ouders ‘vredig waren overleden’ en in een ‘liefdevolle omhelzing’ waren gevonden [1]. Het Openbaar Ministerie had echter vastgesteld dat Sandra door verwurging om het leven kwam [1]. Marcel pleegde daarna zelfmoord met een overdosis insuline [1]. De rechter beëindigde de voogdij van Jeugdbescherming Noord over Niels [1].
Van liefdesbombardementen tot gewelddadige bedreiging
De relatie tussen Sandra en Marcel begon in 2019 als een klassiek voorbeeld van ‘lovebombing’ - een techniek waarbij de dader het slachtoffer overladt met liefde en aandacht [1][6]. Uit analyse van 75.000 appjes tussen het stel bleek hoe Marcel Sandra isoleerde en gewelddadig werd [1]. In augustus 2023 bedreigde Marcel Sandra met een mes in een rijdende auto, wat hem vier maanden gevangenisstraf opleverde [1]. ‘De rechter liet hem na vier maanden met groot ongemak vrij’, vertelt Marian [1]. Een paar maanden na zijn vrijlating volgde de fatale aanval.
Moeder zet strijd voort tegen femicide en falende jeugdzorg
Marian Stoppelenburg zakte door haar benen toen ze in mei 2024 het nieuws over haar dochters dood hoorde [1]. Maar ze stond weer op en begon een dubbele strijd: tegen femicide en voor betere zorg voor achterblijvende kinderen [1][3]. ‘Jeugdzorg heeft gedaan alsof dit een soort vechtscheiding was tussen twee oma’s’, zegt Marian [1]. Ze waarschuwt anderen voor de signalen van dwingende controle, die begint met lovebombing maar overgaat in een cyclus van belonen en afwijzen [6]. Voor slachtoffers van dwingende controle bestaat hulp via gespecialiseerde organisaties [6]. Marians gevecht toont aan hoe het Nederlandse systeem faalt bij het beschermen van zowel vrouwen als hun kinderen na huiselijk geweld.