Lieke Marsman overleed gisteren op 35-jarige leeftijd, maar haar laatste boek verschijnt volgende week gewoon
Nederland, donderdag, 4 juni 2026.
De dichter, filosoof en schrijver vocht jaren tegen ongeneeslijke kraakbeenkanker. Ze bleef schrijven tot het einde.
Amsterdam rouwt om een van haar meest gevreesde literaire stemmen
Lieke Marsman overleed woensdag 3 juni 2026 in Amsterdam aan een zeldzame, ongeneeslijke vorm van kraakbeenkanker [1][2]. Ze werd 35 jaar. Uitgeverij Pluim maakte het nieuws donderdag bekend [1][3]. Marsman debuteerde in 2010 met de dichtbundel Wat ik mijzelf graag voorhoud en won daarmee meteen de C. Buddingh’-prijs [2][3]. Dat is de belangrijkste debuutprijs voor poëzie in Nederland — een beetje de Gouden Schoen voor dichters. Van 2021 tot 2023 droeg ze de eretitel Dichter des Vaderlands [1][2][3]. De jury prees haar destijds om haar ‘eigen toon, poëtische kracht en aansprekende strijdvaardigheid’ en stelde dat ze ‘altijd haar vinger op de zere plek in de samenleving weet te leggen’ [1]. In april 2018 ontdekten artsen bij haar een kwaadaardige bottumor [1]. Uiteindelijk moesten haar arm en schouder worden geamputeerd [1][2]. Ze bleef schrijven.
Ze wist dat de dood eraan kwam — en ze zei het gewoon hardop
Marsman was berucht om haar openhartigheid. Niet op een zelfbeklagende manier, maar scherp en direct. In 2025 vertelde ze aan de Volkskrant: ‘Ik had een obsessie met heftige gevoelens. Het was meer een wiskundige formule; doodsangst als concept. Nu vóél ik het. Ik voel dat de dood eraan komt, maar ik wil het niet.’ [2] Datzelfde jaar verscheen haar boek Op een andere planeet kunnen ze me redden, waarin ze reflecteert op haar ziekte en sterfelijkheid [1]. Ze ontving in 2025 ook de Constantijn Huygens-prijs voor haar gehele oeuvre [1][2]. De jury van die prijs prees haar omdat ze ‘durft te experimenteren met vorm en daarbij een groot, vaak opvallend jong publiek weet aan te spreken’ [2]. Vorige maand — in mei 2026 — ontving ze nog de Frans Banninck Cocqpenning van Amsterdams burgemeester Femke Halsema, voor haar culturele verdiensten en maatschappelijke betrokkenheid [1]. Over de laatste pogingen om haar ziekte te stoppen liet ze zich onthutsend eerlijk uit: ‘De gifbeker moest helemaal leeg, de radiotherapie van dit voorjaar haalde helemaal niets uit.’ [2][3]
Haar laatste boek verschijnt dinsdag 9 juni — postuum
Op 9 juni 2026 verschijnt De dichter en de duivel bij Uitgeverij Pluim [1][2][3]. Postuum dus. In het boek ontdekt een dichter dat haar berging toegang geeft tot een ondergrondse wereld vol influencers, politici en opiniemakers — losjes gebaseerd op Dante Alighieri’s hel [1][2]. Het is typerend voor Marsman: zelfs in haar laatste werk koos ze voor de aanval op de samenleving, niet voor de aftocht. Ze laat ook een roman na die door NRC werd omschreven als een van de beste boeken van deze eeuw: Het tegenovergestelde van een mens uit 2017, waarin ze proza, poëzie en essays weeft rond onder meer klimaatverandering [1]. Marsman was verloofd met onderzoeksjournalist Simone Peek, met wie ze sinds kerst 2019 samen was [1]. De Nederlandse literaire wereld verliest met haar overlijden een stem die niet te vervangen is — iemand die dood en poëzie en politiek met evenveel precisie als lef behandelde. Haar werk blijft.