Annemiek van Vleuten dacht nooit moeder te worden, maar haar zoon Alex bewijst het tegendeel
Nederland, dinsdag, 26 mei 2026.
Ze viel in Rio, brak drie wervels en stond toch weer op. Nu vertelt Van Vleuten ook wat ze nooit hardop zei: ze dacht dat moederschap haar niet gegund was.
Van Rio naar het moederschap: een val die alles veranderde
Op 7 augustus 2016 lag Annemiek van Vleuten bewegingsloos op het asfalt van Rio de Janeiro. Drie gebroken wervels, een hersenschudding — en haar moeder Ria vierde thuis in Vorden haar 68e verjaardag [1][2]. De beelden gingen de wereld rond. Haar moeder dacht dat ze dood was [1]. Maar Van Vleuten zelf zag het anders: ‘Voor mij hoeft Rio niet weggestopt te worden. Het was juist het startpunt van het tweede deel van mijn carrière. Ik was toen al 33, maar werd juist hongeriger’ [1]. Die instelling is typerend voor een vrouw die pas op haar 21e in 2004 begon met wielrennen — na een voetbalblessure, op een tweedehands Jan Janssen-fiets van 250 euro uit Wageningen [1][2]. Rond 2010 volgde een nieuwe hindernis: een beknelde bekkenslagader en een risicovolle operatie. Haar eigen woorden: ‘Ik deed het puur voor de sport’ [2]. Hoogtestages in Colombia en een vaste kamer in hotel Interalpen in Livigno — kamer 307 — betaalde ze grotendeels zelf, voor bedragen tussen de 3.000 en 4.000 euro per stage [1]. Zo bouwde ze een carrière die uitmondde in vier wereldtitels en olympisch goud [3].
Eenzaamheid achter de overwinningen
Vandaag, dinsdag 26 mei 2026, presenteert Van Vleuten haar biografie, geschreven samen met journalist Dennis Boxhoorn en getiteld ‘Annemiek van Vleuten: Vallen, opstaan en de drive om beter te worden’ [4]. Het boek bevat meer dan race-uitslagen. Van Vleuten spreekt openhartig over pestgedrag bij haar toenmalige ploeg Bigla Pro Cycling Team, waar een ploegleider via straffen en machtsspelletjes het team onzeker maakte [2]. En dan is er het persoonlijke verhaal dat ze lange tijd voor zich hield. Bekendheid na Rio maakte daten ingewikkeld. Een vaste partner bleef uit. ‘Vooral na hoogte- en dieptepunten miste ik een arm om mijn schouder,’ zegt ze [1]. ‘Omdat ik geen relatie had, nam ik langzaam afscheid van het idee dat ik moeder kon worden. Maar toen kwam hij toch nog op mijn pad’ [1]. Die ‘hij’ is de Spanjaard Oscar. In 2022 stond hij al aan de finish van de Tour de France Femmes [2]. In september 2025 werd hun zoon Alex geboren [1][2].
Geen maniak, wel een moeder
Van Vleuten wil één misverstand rechtzetten dat haar jarenlang achtervolgde: ‘Ik ben geen maniak’ [1]. Het beeld van de koelbloedige klimster die alleen leeft voor de fiets klopt niet — of in elk geval niet volledig. Datzelfde perfectionisme dat haar groot maakte, probeert ze nu bewust te temperen als moeder. ‘Ik lees maar niet te veel. Anders lees ik misschien hoe slecht het is dat hij niet drie keer per dag slaapt. Bij ons slaapt hij als hij moe is’ [1]. Haar conclusie is zo nuchter als een afdaling in de regen: ‘Het is een hartstikke gezond en blij kind’ [1]. Op 24 mei 2026 was ze al te gast bij NPO Radio 1’s De Perstribune om over het boek te praten [3][4]. Vandaag ligt de biografie in de winkel. Van Vleuten, die in 2023 afscheid nam van het profpeloton [GPT], bewijst daarmee dat ze na de finish net zo interessant is als ervoor.