De EU nodigt de Taliban uit in Brussel terwijl Afghaanse meisjes thuis moeten blijven
Brussel, zondag, 7 juni 2026.
Miljoenen Afghaanse meisjes mogen niet naar school. Toch ontvangt de EU de Taliban op 18 juni 2026 gewoon in Brussel.
Brussel opent de deur voor de Taliban
In België, aan de Europese Unie, speelt zich een opvallende diplomatieke paradox af. Op 18 juni 2026 ontvangt de Europese Commissie een Taliban-delegatie in Brussel voor zogenaamde ‘technische’ gesprekken [1][3]. Het doel: afspraken maken over de deportatie van Afghaanse onderdanen die als veiligheidsrisico worden gezien of een strafblad hebben [1]. EU-woordvoerder Peter Stano benadrukt dat de uitnodiging ‘puur pragmatisch’ is en ‘op geen enkele wijze een officiële diplomatieke erkenning van het regime betekent’ [3]. Maar critici prikken daar doorheen. Groen MEP Hannah Neumann zegt het zo: ‘Er is niets technisch aan een uitnodiging naar de hoofdstad van Europa. De Taliban weet hoe ze handdrukken en foto’s moeten inzetten’ [3][4]. Voor Nederland is dit direct relevant: Nederland heeft de afgelopen jaren duizenden Afghaanse vluchtelingen opgevangen [GPT], en afspraken over deportaties raken rechtstreeks aan het Nederlandse asielbeleid.
Veroordeling én uitnodiging: de EU speelt dubbelspel
De timing is ronduit wrang. Vlak vóór de uitnodiging veroordeelde de EU de Taliban officieel voor ‘systematische schendingen’ van vrouwenrechten die mogelijk neerkomen op ‘genderpersecutie’ [1]. In 2023 sanctioneerde de EU zelfs Taliban-minister van Onderwijs Habibullah Agha, vanwege het verbod op onderwijs voor meisjes na groep acht [1][2]. En dan komt er toch een uitnodiging naar Brussel. Neumann omschrijft dat als ‘bijzonder cynisch’: ‘Miljoenen Afghaanse meisjes worden onderwijs ontzegd, terwijl Taliban-vertegenwoordigers wel gewoon naar Europa kunnen reizen’ [1]. Afghaanse meisjes zitten thuis. Taliban-functionarissen zitten in Brussel. Dat contrast is moeilijk te verkopen aan de Nederlandse belastingbetaler die de EU-instellingen financiert.
Ondergronds leren terwijl de EU onderhandelt
Intussen riskeren Afghaanse vrouwen en meisjes hun vrijheid om toch onderwijs te volgen. Ahmad Mansoor Ramizy leidt een netwerk van geheime scholen en vertelt: ‘We hebben nu zo’n 30 locaties verspreid over acht provincies’ [1]. In 2026 telt dat netwerk ongeveer 2.000 leerlingen [1]. Het onderwijs stopt na groep acht — ook de uitzondering voor verpleegkunde en medische studies is sinds 2023 gesloten [1]. Een van de deelnemers, kunstlerares Maryam, beschrijft haar situatie: ‘Tekenen is als een kleine ademhaling voor mij. Elke lijn en elke kleur op het papier is een moment van ontsnapping aan de duisternis’ [1]. Neumann trekt de conclusie die veel mensenrechtenorganisaties delen: ‘Wie buitenlandse beleidsprincipes inruilt voor deportatiedeals, verliest zowel geloofwaardigheid als veiligheid’ [1][3]. De vraag die op 18 juni 2026 boven de vergadertafel in Brussel hangt: wat is Europese waardenpolitiek nog waard als pragmatisme de boventoon voert?