Yeşilgöz weigert 1,3 miljard euro extra steun aan Oekraïne uit te voeren
Den Haag, vrijdag, 6 maart 2026.
Minister Yeşilgöz blokkeert de resterende 1,3 miljard euro militaire steun aan Oekraïne die de Tweede Kamer in december goedkeurde. Het kabinet voert hiermee een parlementaire motie niet uit, ondanks eerdere steun van coalitiepartijen VVD, D66 en CDA. Van de gevraagde 2 miljard euro extra had het vorige kabinet al 700 miljoen euro toegezegd.
Kamer teleurgesteld over gebroken belofte
Kati Piri van GroenLinks-PvdA toont zich woensdag tijdens het begrotingsdebat flink geïrriteerd [1][2]. “Het valt me ontzettend tegen van deze drie partijen”, reageert ze op het uitblijven van de resterende 1300 miljoen euro [2]. Piri wijst erop dat D66, VVD en CDA zich destijds achter haar motie schaarden voor de extra steun [1][2]. Het kabinet belooft wel 3 miljard euro aan totale militaire steun dit jaar, maar houdt slechts 2,6 miljard gereserveerd [1][2]. Yeşilgöz zegt “snel” te laten weten waar de ontbrekende 400 miljoen euro vandaan komt [1][2]. Voor gewone Nederlanders betekent dit dat belastinggeld dat het parlement wilde uitgeven aan Oekraïense wapens nu elders wordt ingezet.
Timing extra pijnlijk door wegvallende Amerikaanse hulp
De weigering komt op een slecht moment voor Oekraïne [2]. Amerikaanse steun valt weg, waardoor Europa meer druk voelt om bij te springen [2]. Yeşilgöz verdedigt de beslissing met: “Nederland kan in z’n eentje niet alle gewenste steun leveren” [1][2]. Ze wijst naar de 90 miljard euro aan leningen die EU-lidstaten aan Kyiv beloven [1][2]. Nederland blijft volgens haar bij de “koplopers” in Oekraïne-steun [2]. Voor Nederlandse burgers die zich afvragen waarom hun land minder doet dan beloofd: andere landen moeten volgens Yeşilgöz meer geven [2].
Politieke gevolgen van niet-uitvoeren motie
Het niet uitvoeren van een Kamermotie raakt de kern van de Nederlandse democratie [GPT]. Fractievoorzitter Jesse Klaver riep eind november al op tot extra militaire steun [3][5]. Nu het demissionaire kabinet de parlementaire wens negeert, ontstaat spanning over wie het voor het zeggen heeft [1][2]. Dit precedent kan toekomstige kabinetten aanmoedigen om lastige Kamerbesluiten te negeren [GPT]. Voor kiezers betekent dit dat hun stem via het parlement minder gewicht krijgt. De timing - kort voor mogelijke nieuwe verkiezingen - maakt de kwestie extra gevoelig politiek [GPT].