Oekraïense vluchtelingen leren vier jaar later nog steeds Nederlands in IJsselmuiden
IJsselmuiden, zaterdag, 28 februari 2026.
Wat begon als een tijdelijk verblijf van twee weken is uitgegroeid tot vier jaar leven tussen twee landen. Hanna kwam met een baby van één maand oud, Olena liet twee volwassen kinderen achter in Oekraïne. In IJsselmuiden volgen zij Nederlandse lessen terwijl de oorlog voortduurt. De taal wordt hun sleutel tot een nieuw bestaan, maar de vraag blijft: definitief blijven of ooit teruggaan naar huis?
Vier verhalen, één realiteit
Zenja Pikus arriveerde in IJsselmuiden met haar baby van één maand oud [1]. “Elke keer dachten we: nog twee weken,” vertelt ze vier jaar later [1]. Hanna Kurochkina herinnert zich hoe ze elke ochtend wakker werd met dezelfde gedachte: is dit echt? [1] Olena Mudrenko maakte de moeilijke keuze om twee volwassen kinderen achter te laten in Oekraïne, maar bleef in Nederland vanwege de zorg voor haar jongste zoon [1]. Tania Strutynska droomt ondertussen van een eigen expositie met haar schilderijen [1]. Hun verhalen laten zien hoe vluchtelingen worstelen tussen twee werelden - de ene in oorlog, de andere biedt veiligheid maar vraagt aanpassing.
Nederlandse taal als sleutel tot integratie
De vier Oekraïense vrouwen volgen Nederlandse lessen in IJsselmuiden [1]. Taal blijkt de sleutel tot hun nieuwe bestaan te zijn [1]. Met een certificaat op zak groeit het vertrouwen, maar de toekomst blijft onzeker [1]. Hun situatie illustreert een bredere realiteit: wat aanvankelijk als tijdelijke opvang van twee weken begon, is uitgegroeid tot een langdurig verblijf van vier jaar [1]. Deze ontwikkeling toont aan hoe oorlogssituaties families en individuen dwingen om hun leven opnieuw vorm te geven, terwijl ze tegelijkertijd hoop koesteren op een terugkeer naar huis.
Blijven of terugkeren: de centrale vraag
De grote vraag die alle vier vrouwen bezighoudt is dezelfde: blijven of ooit teruggaan naar Oekraïne? [1] Hun verhalen weerspiegelen de realiteit van duizenden Oekraïense vluchtelingen in Nederland die hun leven tussen twee landen proberen op te bouwen [1]. Terwijl de oorlog in hun thuisland voortduurt, passen zij zich aan het Nederlandse leven aan [1]. Hun ervaringen tonen hoe oorlog niet alleen directe slachtoffers maakt, maar ook families jarenlang in onzekerheid houdt over hun toekomst. Voor Nederlandse gemeenschappen zoals IJsselmuiden betekent dit een langdurige integratie-uitdaging die veel verder reikt dan de oorspronkelijk verwachte twee weken noodopvang.