Christchurch-terrorist wil zijn bekentenis intrekken door 'onmenselijke' gevangenisomstandigheden
Christchurch, maandag, 9 februari 2026.
Brenton Tarrant beweert dat zeven jaar eenzame opsluiting hem mentaal heeft gebroken. De dader van de dodelijkste aanslag in Nieuw-Zeeland vertelt het hof dat hij door ‘nerveuze uitputting’ irrationeel werd toen hij schuld bekende aan de moord op 51 moslims. Het is extreem zeldzaam dat terroristen hun bekentenis proberen in te trekken. Drie rechters beslissen deze week of de zaak teruggaat naar het hooggerechtshof voor een nieuwe rechtszaak. Nabestaanden vrezen dat Tarrant opnieuw aandacht zoekt en oude wonden openrijt. Als zijn poging mislukt, volgt later dit jaar een nieuwe zitting over zijn levenslange gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating.
Terrorist claimt mentale breakdown door isolatie
In Nieuw-Zeeland speelt zich deze week een bijzondere rechtszaak af die ook Nederlandse moslims raakt. Brenton Tarrant, de 35-jarige Australische terrorist die in maart 2019 de Al Noor-moskee en het Linwood Islamic Centre in Christchurch binnenstormde, verscheen maandag 9 februari via videoverbinding vanuit de Auckland Prison voor het hof van beroep in Wellington [1][2]. De witte supremacist beweert nu dat hij door ‘nerveuze uitputting’ geen rationele beslissingen kon nemen toen hij in maart 2020 schuld bekende aan 51 moorden, 40 pogingen tot moord en één terroristische aanklacht [3][4]. Tarrant vertelde de rechters dat hij ‘weinig anders kon doen’ dan bekennen vanwege zijn mentale toestand [1]. Voor Nederlandse moslimgemeenschappen is dit een pijnlijke herinnering aan hoe extremistisch geweld hun veiligheidsgevoel beïnvloedt.
Eenzame opsluiting als excuus voor massamoord
Tarrant’s advocaten stellen dat hun cliënt werd blootgesteld aan ‘folterachtige en onmenselijke’ omstandigheden in de gevangenis, waaronder eenzame opsluiting met beperkt leesmateriaal en minimaal contact met andere gevangenen [2][5]. De terrorist beweert dat deze behandeling zijn geestelijke gezondheid deed verslechteren tot het punt dat hij ‘irrationeel’ werd [1][5]. Crown-advocaat Barnaby Hawes wees er echter op dat Tarrant destijds had kunnen vragen om uitstel van zijn proces op grond van geestelijke gezondheid [1]. Het is extreem ongebruikelijk dat veroordeelde terroristen hun schulderkenning proberen in te trekken - iets wat rechtssystemen wereldwijd zelden meemaken [GPT]. De drie rechters van het hof zullen later deze maand uitspraak doen over of Tarrant zijn bekentenis mag intrekken [2][3].
Nabestaanden vrezen nieuwe traumatisering
Voor nabestaanden is Tarrant’s poging om zijn straf aan te vechten een nieuwe klap. Aya Al-Umari, wiens broer omkwam tijdens de aanslag, zegt dat ze de woorden van de terrorist probeert te zien als ‘woorden zonder betekenis’ om haar geestelijke gezondheid te beschermen [2]. Ze vermoedt dat zijn hoofddoel is ‘trauma’s opnieuw te openen’ en weer relevant te worden [3]. Als het hof Tarrant’s verzoek afwijst, volgt later in 2026 een nieuwe zitting over zijn levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating - de eerste keer dat een Nieuw-Zeelandse rechtbank iemand tot levenslang veroordeelde [4][5]. Mocht het hof wél instemmen met het intrekken van zijn bekentenis, dan gaat de zaak terug naar het hooggerechtshof voor een volledige rechtszaak [2][3]. Voor Nederlandse moslims toont deze zaak aan hoe lang de nasleep van terroristische aanslagen kan duren en hoe daders blijven proberen het narratief naar zich toe te trekken.