De saxofoon zwijgt: jazzlegende Sonny Rollins overleden op 95-jarige leeftijd

2026-05-26 buitenland

Woodstock, dinsdag, 26 mei 2026.
Hij oefende ‘s nachts op de Williamsburg Bridge en speelde later mee op een Rolling Stones-album. Sonny Rollins, de grootste jazzimprovisator ooit, overleed op 25 mei 2026.

Een leven op de saxofoon

In de Verenigde Staten overleed op maandag 25 mei 2026 de Amerikaanse tenorsaxofonist Theodore Walter ‘Sonny’ Rollins op 95-jarige leeftijd thuis in Woodstock, New York [1][2]. Zijn familie bevestigde het nieuws via sociale media, zonder een doodsoorzaak te vermelden [2]. Voor Nederlandse jazzliefhebbers is dit verlies heel concreet voelbaar: Rollins speelde vanaf 1989 regelmatig in het Concertgebouw in Amsterdam [6]. Zijn nummer ‘Duke of Iron’ klinkt veel Nederlanders ook vertrouwd in de oren — het was jarenlang de herkenningstune van het satirische tv-programma Keek op de week van Van Kooten en De Bie [4][6]. Geboren op 7 september 1930 in Harlem, New York, groeide Rollins op in de Sugar Hill-wijk, waar hij al vroeg in contact kwam met muzikanten als Jackie McLean en Art Taylor [3]. Thelonious Monk begeleidde hem al tijdens zijn middelbareschooljaren [7]. In de jaren vijftig speelde hij zij aan zij met bebop-pioniers als Charlie Parker, Miles Davis, John Coltrane en Thelonious Monk [1]. Dat gezelschap zegt genoeg: dit was de absolute top van de jazz.

Van de brug naar de wereldpodia

Rollins was nooit iemand die stilzat. Eind 1954 overwon hij een heroïneverslaving [6]. Daarna bouwde hij in 1955 ervaring op tijdens een tournee met het kwintet van trompettist Clifford Brown en drummer Max Roach [6]. Tussen 1956 en 1958 volgden legendarische albums: Saxophone Colossus (1956), Way Out West (1957) en A Night at the Village Vanguard (1957) [6]. De Library of Congress nam Saxophone Colossus in 2017 op in het National Recording Registry [7]. In 1956 nam hij Tenor Madness op samen met John Coltrane [2]. Vier van zijn composities — St. Thomas, Oleo, Doxy en Airegin — werden blijvende jazzstandards [5][7]. Toen hij rond 1959 vond dat hij nog niet goed genoeg was, trok hij zich terug. Niet naar een klooster, maar naar de Williamsburg Bridge in New York, waar hij ‘s nachts urenlang oefende [3][6]. In 1962 keerde hij terug met het album The Bridge — vernoemd naar zijn onorthodoxe oefenlocatie [3][4]. In 1981 bereikte hij een heel nieuw publiek: zijn wiegende saxofoonsolo op ‘Waiting on a Friend’ van de Rolling Stones, op het album Tattoo You, liet miljoenen rocfans kennismaken met zijn geluid [4][6][7]. Drummer Charlie Watts, zelf een jazzliefhebber, omschreef Rollins in 2010 als iemand voor wie ‘geen enkele saxofonist zonder ontzag toekijkt’ [7].

Einde van een tijdperk

In 2012 gaf Rollins zijn laatste publieke optreden op het Detroit Jazz Festival, nadat hij de diagnose longfibrose had gekregen [2]. In 2014 stopte hij definitief met saxofoonspelen, na een carrière van meer dan zes decennia [2][5]. Hij vulde zijn laatste jaren met yoga en boeddhisme [6]. In 2004 ontving hij een Grammy Lifetime Achievement Award, in 2010 de National Medal of Arts, en in 2011 reikte president Obama hem een Kennedy Center Honor uit — samen met Yo-Yo Ma, Neil Diamond en Meryl Streep [5][7]. In 2023 verkocht hij zijn muziekpublishing- en opnamerechten aan Reservoir Media [2]. Muziekcriticus Gary Giddins omschreef hem als ‘een van de meest listige, verrassende en originele jazzvisioenen’ [2]. Rollins zelf relativeerde zijn onderscheidingen altijd nuchter: ‘Je moet je werk doen, of je nu erkend wordt of niet. De echte beloning is het zo goed mogelijk doen.’ [3] Hij laat een neef en twee nichten achter [2]. Een openbaar herdenkingsmoment is nog niet aangekondigd [2].

Bronnen

jazzmuziek saxofoon