Dick Schoof geeft toe dat zijn kabinet faalde door ruziënde fractievoorzitters
Den Haag, donderdag, 19 februari 2026.
Premier Schoof erkent openlijk dat zijn elfmaandse kabinet geen succes was. Vier fractievoorzitters ‘gunden elkaar weinig’, waardoor politieke chaos ontstond. Ondanks mislukte pogingen om rust te brengen, blijft Schoof trots op zijn asielbeleid en Oekraïne-steun. Hij noemt het temmen van populisme ‘een heel grote opgave’.
Coalitie van vier partijen gunde elkaar niets
Schoof legt de schuld bij de fractievoorzitters van PVV, VVD, NSC en BBB [1]. “Die vier fractievoorzitters gunden elkaar weinig, waardoor er chaos ontstond,” zegt hij in het interview dat gisteren werd gepubliceerd [1]. Na elf maanden trok de PVV de stekker eruit [1]. Voor burgers betekent dit opnieuw verkiezingen en politieke onzekerheid. Beleid blijft hangen - denk aan de asielwetten die nu bij de Eerste Kamer liggen [1]. Schoof probeert zijn nederlaag te duiden: “Je kunt niet zeggen dat het een succes was, als het na elf maanden al valt en vervolgens nog een keer valt” [1]. Hij erkent dat zijn pogingen om rust te brengen faalden [1]. Maandag 23 februari neemt Rob Jetten het over [1].
Trots op asielbeleid ondanks politieke chaos
Ondanks het falen blijft Schoof trots op twee dossiers [1]. Het asielbeleid kreeg vorm - al liggen die wetten nu dus stil bij de Eerste Kamer [1]. Ook de steun aan Oekraïne noemt hij een hoogtepunt [1]. In maart 2025 maakte het kabinet 3,5 miljard euro vrij voor Oekraïne [1]. Schoof zette zich persoonlijk in voor de NAVO-norm van 5 procent defensie-uitgaven [1]. Zijn betrokkenheid bij Oekraïne komt voort uit de MH17-ramp in 2014 [1]. Toen was hij Nationaal Coördinator Terrorisme en bezocht hij tweemaal de crashlocatie om lichamen op te halen [1]. “Het neerhalen van de MH17 met 298 slachtoffers heeft een grote betekenis gehad,” zegt Schoof [1].
Populisme temmen bleek onmogelijke opgave
Schoof ging ervan uit dat de coalitiepartijen zich aan het hoofdlijnenakkoord zouden houden [1]. Hij wilde polarisatie verminderen door de asielinstroom te beheersen [1]. Maar het temmen van populisme bleek te groot: “Dat zou wel een heel grote opgave zijn geweest” [1]. Bij de verkiezingen van 2023 stemde een kwart van de kiezers op de PVV [1]. Ministers weken regelmatig af van het kabinetsbeleid [1]. “Terug in het hok, om het maar ondiplomatiek te zeggen,” reageerde Schoof daar toen op [1]. Voor burgers betekent Schoofs vertrek dat de politieke instabiliteit aanhoudt. Nieuwe verkiezingen kosten miljoenen en belangrijke hervormingen blijven liggen.