Journaliste Eva Munnik legt bloot hoe critici tijdens corona werden monddood gemaakt
Nederland, zaterdag, 30 mei 2026.
Experts die wisten dat corona zich door de lucht verspreidde, mochten niet meepraten. Munnik reconstrueert hoe dat kon — en waarom het de volgende pandemie anders moet.
Amsterdam: het boek dat Den Haag ongemakkelijk maakt
Op 28 mei 2026 verscheen ‘De Covidstaat’ van de Amsterdamse journaliste Eva Munnik (49), oud-medewerker van de NOS [1]. Het boek is geen complottheorie — Munnik benadrukt dat zelf met nadruk [1]. Het is een journalistieke reconstructie van hoe de besluitvorming tijdens de coronacrisis, die in 2020 begon, eruit zag. En die reconstructie is ongemakkelijk. Munnik laat zien dat experts met afwijkende visies stelselmatig buiten de deur werden gehouden [1]. Neem KNMI-atmosfeerwetenschapper Jos de Laat: hij wist dat het coronavirus zich door de lucht verspreidde, maar mocht niet meepraten over het beleid [1]. Of staatssecretaris Mona Keijzer, die werd ontslagen omdat ze kritiek had op de coronapas [1]. Wie iets anders vond, werd al snel een ‘wappie’ of ‘corona-ontkenner’ genoemd. Munnik: ‘Wappie werd een soort containerbegrip voor alles wat afweek. Waar het mij in het boek om gaat, is dat er helemaal geen ruimte was voor andere visies, meningen en kennis. Dat was heel zonde.’ [1]
Onder ede: de rekening komt nu
Het boek verschijnt op een moment dat Den Haag er niet omheen kan. Op 28 mei 2026 startte een parlementaire enquêtecommissie onder leiding van Daan de Kort (VVD) met het onder ede horen van tientallen hoofdrolspelers over de aanpak van de coronapandemie [1]. Juist nu getuigen verplicht de waarheid moeten spreken, gooit Munnik haar reconstructie op tafel. De timing is allesbehalve toevallig. Ook wetenschapper Jona Walk wijst erop dat de kennis over de fouten in het coronabeleid er allang was — niet alleen achteraf. Walk: ‘Het was ook de kennis van toen. Kennis die toen tot beter beleid had kunnen leiden, maar de stemmen die het wanhopig probeerde te delen werden uit het debat verdrongen en soms met maatregelen of onder vreselijke druk het zwijgen opgelegd.’ [5] ‘De Covidstaat’ staat daarmee niet alleen: internationaal verschenen al ‘The Covid Consensus’ van Toby Green en Thomas Fazi en ‘In Covid’s Wake’ van Stephen Macedo en Francis Lee [5]. Munnik sprak over haar bevindingen ook in de podcast ‘Ongefilterd & Ongebonden’ van schrijver Bart Collard, op 27 mei 2026 [2].
De volgende pandemie komt — en dan?
Munnik schrijft niet alleen om oud zeer op te rakelen. Haar boodschap is urgent en vooruitkijkend. ‘Er komt gegarandeerd een volgende pandemie. En dan moeten we het anders doen,’ zegt ze [1]. Het Nederlandse beleid was volgens haar te eenzijdig gericht op virusbestrijding, zonder oog voor ondernemers en kinderen [1]. Ter vergelijking: in Zweden bleven scholen open en waren er geen harde lockdowns [1]. Munnik pleit voor beter crisismanagement met bredere inspraak [1]. Haar scherpste conclusie vat ze bondig samen: ‘De grootste fout is niet dat jullie het fout hadden, de grootste fout is dat mensen die iets over een fout zeiden, neergesabeld werden.’ [1] Dat is de les die de parlementaire enquêtecommissie volgens haar moet trekken. Doet ze dat niet, dan is het werk zinloos — en gaat het de volgende keer opnieuw fout [5]. ‘De Covidstaat’ is uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal [2].