Een Braziliaan met 'Let's Dance' op zijn helm schrijft olympische geschiedenis
Milano, zondag, 15 februari 2026.
Lucas Pinheiro Braathen danste gisteren letterlijk de geschiedenisboeken in. Met ‘Vamos Dançar’ op zijn helm won hij als eerste Zuid-Amerikaan ooit een olympische wintermedaille. De 25-jarige skiër, die zijn Noorse carrière opgaf omdat hij zijn levensvreugde kwijtraakte, keerde terug voor Brazilië en versloeg de favorieten met 0,58 seconden verschil. Zijn overwinning in de reuzenslalom markeert niet alleen een mijlpaal voor Zuid-Amerika, maar toont ook hoe culturele diversiteit een superkracht kan zijn in de sport.
Van Noorwegen naar Brazilië: een reis vol uitdagingen
Braathen’s verhaal begon in Oslo, waar hij werd geboren uit een Noorse vader en Braziliaanse moeder [1][2]. Hij verhuisde 21 keer voordat hij 22 werd [2]. Als kind wilde hij eigenlijk profvoetballer worden zoals Ronaldinho tijdens zijn tijd in São Paulo [2]. Maar het skiën won. Voor Noorwegen won hij 12 wereldbekerprijzen, maar op 23-jarige leeftijd stopte hij ermee [2]. De reden? Hij had zijn ‘levensvreugde’ verloren [2]. Op de Spelen van Beijing in 2022 haalde hij zelfs de finish niet in de reuzenslalom [1]. Een jaar na zijn pensioen keerde hij terug - maar dan voor Brazilië [2]. Deze wissel van land bleek goud waard.
De gouden race: techniek en emotie hand in hand
Op donderdag 13 februari 2026 stond Braathen aan de start in Bormio met een duidelijke boodschap op zijn helm [1][3]. Na de eerste run had hij een voorsprong van 0,95 seconden op favorieten Marco Odermatt [1][3]. Zijn eindtijd van 2:25.00 was genoeg om Odermatt (2:25.58) en Loïc Meillard (2:26.17) achter zich te laten [3]. Het was de eerste medaille ooit voor een Zuid-Amerikaanse atleet op de Winterspelen [1][2][3]. Zelfs sinds Zali Steggall in 1998 brons won voor Australië had geen atleet van het zuidelijk halfrond alpinegoud gepakt [3]. ‘Ik skiede volledig op intuïtie en vanuit mijn hart vandaag’, zei hij na afloop [3].
Impact ver buiten de sport
Braathen’s overwinning resoneert veel verder dan alleen in de skiwereld. Met 443.000 Instagram-volgers, bezoeken aan modeweken in Parijs en Milaan, en zijn eigen huidverzorgingslijn toont hij hoe moderne atleten hun platform gebruiken [1]. ‘Brazilië is hier niet om mee te doen. We gaan het verschil maken’, verklaarde hij [1]. Zijn boodschap aan kinderen die zich anders voelen is krachtig: ‘Vertrouw op wie je bent, want je verschil is je superkracht’ [1]. Voor een continent waar wintersport nauwelijks bestaat, opent zijn goud deuren. Jongeren in Zuid-Amerika zien nu dat olympische dromen mogelijk zijn, zelfs in sporten die traditioneel niet bij hun klimaat horen. Het bewijst dat talent geen grenzen kent - alleen onze verbeelding doet dat.