NASA bouwt een stad op de maan en gebruikt die als springplank naar Mars
Washington, woensdag, 27 mei 2026.
Vanaf 2032 wonen mensen permanent op de maan. NASA onthulde deze week een concreet driefasenplan voor een maanbasis zo groot als een stad.
Drie fases, één groot doel
In de Verenigde Staten onthulde NASA-directeur Jared Isaacman dinsdagavond 26 mei 2026 tijdens een persconferentie een concreet plan voor een permanente maanbasis bij de zuidpool van de maan [1][2]. Het complex wordt zo groot als een stad: programmadirecteur Carlos García-Galán sprak van ‘honderden vierkante kilometers’ [2][3]. Ter vergelijking: dat is groter dan Amsterdam en Rotterdam samen [GPT]. De bouw verloopt in drie fases. Fase één is al begonnen en loopt tot 2028. Het doel is simpel: ‘snelle en betrouwbare toegang tot het maanoppervlak’ krijgen [1][2]. De eerste onbemande missie staat gepland voor niet eerder dan september 2026, met een Blue Origin-lander onder een contract van $188 miljoen om de eerste apparatuur af te leveren [4]. In fase twee, tussen 2029 en 2032, legt NASA de eerste infrastructuur aan en bouwt het een stroomnet, zodat astronauten langer kunnen verblijven [2][5]. Vanaf 2032 gaat het aantal lanceringen flink omhoog, met als doel permanent mensen op de maan te hebben [1][3]. Waarom is dit relevant voor Nederlanders? Omdat ruimtetechnologie altijd doorsijpelt naar het dagelijks leven: van zonnepanelen tot medische scantechnieken. Een permanente maanbasis versnelt die innovatie [GPT].
Mars is het echte einddoel
De maan is slechts een tussenstop. Isaacman maakte dinsdag duidelijk dat het uiteindelijke doel is om ‘de Amerikaanse vlag op Mars te planten’ [1][2][3]. De maanbasis dient als testlocatie voor technologieën die nodig zijn voor die veel langere reis [4]. In april 2026 vlogen vier astronauten — Jeremy Hansen, Reid Wiseman, Christina Koch en Victor Glover — succesvol om de maan heen tijdens de Artemis II-missie, de eerste bemande maanomloop sinds 1972 [4][5]. Dat was de generale repetitie. De Artemis III-missie, gepland voor medio 2027, moet het koppelen van de Orion-capsule oefenen, waarna een astronautenlanding nabij de zuidpool al zo vroeg als 2028 mogelijk is [4]. NASA is niet de enige speler. China lanceerde op 24 mei 2026 drie astronauten aan boord van het Shenzhou-23-ruimteschip en heeft plannen voor een bemande maanvlucht in 2030 en een eigen maanbasis in 2032 [4]. De ruimterace is dus springlevend.
Bezos helpt mee, en de grenzen zijn letterlijk bepaald
NASA werkt voor de maanbasis samen met een aantal Amerikaanse bedrijven. Blue Origin, het ruimtebedrijf van Amazon-oprichter Jeff Bezos, bouwt landers én produceert zogenoemde Lunar Terrain Vehicles (LTV’s): zelfrijdende maanrovers die astronauten over het oppervlak vervoeren [1][2][3]. Ook Astrolab, Lunar Outpost en Firefly Aerospace kregen contracten: Firefly gaat de eerste maandrones bouwen [4]. Die drones, het ‘MoonFall’-systeem, staan straks op de hoeken van het complex om de grens van de basis aan te geven en respect te tonen voor nabijgelegen buitenlandse apparatuur [4]. García-Galán verwoordde de ambitie kernachtig: ‘Dan kunnen we zeggen: we zijn hier permanent en we geven het niet op’ [4]. Isaacman sloot de persconferentie af met een belofte aan iedereen die al jaren geduldig wacht: ‘De grote terugkeer is nabij en we zullen niet vertragen’ [4]. Op 9 juni 2026 geeft NASA meer details over de Artemis III-missie, inclusief de astronautensamenstelling [4]. Wordt vervolgd — letterlijk, tot op de maan.