Minister Keijzer breekt de wet door cruciale asielopvangcijfers achter te houden
Den Haag, vrijdag, 6 februari 2026.
BBB-minister Keijzer weigert gemeenten te vertellen hoeveel asielzoekers ze moeten opvangen, ondanks dat de wet dit voor 1 februari verplicht stelde. Haar eigen ambtenaren waarschuwden haar voor deze wetsovertreding. Keijzer laat de cijfers bewust aan haar opvolger over, terwijl gemeenten nu in het duister tasten over hun opvangverplichtingen. Dit zorgt voor chaos bij lokale besturen die verantwoordelijk zijn voor de praktische uitvoering.
Ambtenaren waarschuwen, minister negeert
De spreidingswet is glashelder: gemeenten moeten voor 1 februari weten hoeveel asielzoekers ze gaan opvangen [1]. Keijzers eigen ambtenaren hebben haar gewezen op deze wettelijke verplichting [1]. Maar de BBB-minister houdt voet bij stuk. “Ik ga niet iets presenteren waarvan iedereen weet dat het er straks anders uitziet”, zegt Keijzer tegen de Tweede Kamer [1]. Ze vindt het “netjes” om de cijfers aan haar opvolger over te laten [1]. Het probleem? Haar opvolger wordt pas later in februari beëdigd, mogelijk op 23 februari [1]. Ondertussen zitten gemeenten met lege handen.
Gemeenten in de knel door ontbrekende cijfers
De weigering van Keijzer zorgt voor concrete problemen. Er is al een tekort van 38.000 opvangplekken [1]. Kamerlid Westerveld van GroenLinks-PvdA stelt dat de minister zich gewoon niet aan de wet houdt [1]. De Tweede Kamer heeft om de cijfers gevraagd na het verstrijken van de deadline op 1 februari [1]. Keijzer rechtvaardigt haar besluit door te wijzen op doorstromende statushouders en strengere asielwetten in de Eerste Kamer die de cijfers zouden beïnvloeden [1]. Maar voor gemeenten betekent dit dat ze hun voorbereidingen niet kunnen maken.
Opvolger moet de rommel opruimen
Het aankomende minderheidskabinet van D66-leider Jetten wil doorgaan met de spreidingswet [1]. Keijzers opvolger krijgt dus de taak om alsnog de wettelijk verplichte cijfers te publiceren [1]. Tot die tijd blijven gemeenten in onzekerheid. Ze moeten opvangplekken regelen zonder te weten hoeveel mensen komen. Voor lokale besturen betekent dit improviseren zonder plan. Keijzer laat bewust een juridische puinhoop achter voor haar opvolger, terwijl gemeenten de rekening betalen.