Een 12-jarige jongen droomde van Nederland en manager worden, maar pleegde zelfmoord op zijn 16e
Nederland, maandag, 9 februari 2026.
John uit Eritrea begon zijn reis naar Nederland met een droom. Hij wilde manager worden en zijn familie herenigen. Vier jaar later pleegde hij zelfmoord in een jeugdzorginstelling in Hoenderloo. De jongen kampte met een schuld van 8000 dollar en voelde zich volledig in de steek gelaten door het Nederlandse asielsysteem.
Van Eritrea naar Hoenderloo: een dodelijke reis
Johns verhaal begint eind 2020, toen hij als 12-jarige zijn familie in Eritrea verliet [1]. Hij wilde naar Europa om gezinshereniging te regelen voor zijn ouders en broers en zussen [1]. De reis kostte zijn familie ongeveer 8.000 dollar aan mensenhandelaren [1]. John verbleef eerst een jaar in een vluchtelingenkamp in Ethiopië, daarna een jaar in Libië [1]. In september 2022 arriveerde de 14-jarige in Italië en reisde door naar Nederland [1]. Hij was niet alleen - in 2022 kwamen ongeveer 600 alleenstaande minderjarige vreemdelingen uit Eritrea aan in Nederland [1]. In oktober 2023 kreeg John eindelijk zijn verblijfsvergunning [1].
Vastlopen in het systeem
Ondanks zijn verblijfsvergunning liep John vast in het Nederlandse asielsysteem [1]. Hij verbleef bij verschillende opvanggezinnen en instellingen, waaronder You Care in Hoenderloo [1]. De jongen had al twee eerdere suïcidepogingen ondernomen [1]. Begin augustus 2024 verleende de kinderrechter in Zutphen een spoedmachtiging waardoor John in een gesloten opvanglocatie kon worden opgenomen [1]. Zijn moeder Merhawit vertelde dat John zich onder druk voelde om de schuld van 8.000 dollar af te betalen [1]. “John was een heel lief kind”, zei zij [1]. Op 21 oktober 2024 overleed de 16-jarige door zelfdoding, nadat hij zich had teruggetrokken op zijn kamer [1].
Gevolgen voor andere jongeren
Johns dood schokte medebewoners en begeleiders diep. “Ineens kwamen vier, vijf jongens naar beneden stormen. Ik dacht: er is weer ruzie of zoiets. Dus wij er achteraan lopen, naar boven. We zagen dat hij was overleden”, vertelde een groepsbegeleider [1]. Eritrese Amir, toen medebewoner, reageerde geschokt: “Ik schrok, ik kon niet praten, mijn armen en benen gingen trillen, het was voor mij zo onverwacht” [1]. Nidos, de organisatie die Johns belangen behartigde, is “natuurlijk enorm geraakt door dit incident” en vindt het “verschrikkelijk wat er gebeurd is” [1]. De organisatie pleit nu voor de opstart van minstens twee opvanglocaties voor gesloten jeugdzorg voor psychisch kwetsbare minderjarige vreemdelingen [1]. Johns tragische verhaal toont de mentale druk die jonge vluchtelingen ervaren in het Nederlandse systeem.