Marcel Bosker loopt boos weg tijdens olympische chaos en laat teamgenoten in de steek
Milaan, dinsdag, 17 februari 2026.
Marcel Bosker verlaat woedend het schaatsstadion in Milaan nadat bondscoach Rintje Ritsma hem passeert voor de troostfinale. De schaatser die speciaal werd geselecteerd ten koste van Tim Prins, stapt in een bus naar het olympisch dorp en is onbereikbaar tijdens de cruciale race. Ritsma belt hem wanhopig op: ‘Hij had hier moeten zijn.’ Bosker keert pas terug na de gemiste bronzen medaille. De vader van gepasseerde Tim Prins noemt het ‘allemaal voor niks’ - de slechtste dag van de hele Olympische Spelen.
Drama escaleert na eerdere selectieperikelen
Het Nederlandse schaatsteam kampte al dagen met interne spanningen sinds de kwalificatie voor de halve finales [1]. Na de vierde tijd van 3:41,85 met Chris Huizinga, Stijn van de Bunt en Marcel Bosker hadden de mannen zich nipt geplaatst voor de knock-outfase. Maar op dinsdag 17 februari ging het helemaal mis. Rond 15:00 uur grepen de Nederlanders net naast de finale om goud en zilver [2]. Voor de troostfinale om 16:20 uur koos bondscoach Rintje Ritsma opnieuw voor Jorrit Bergsma in plaats van Bosker [2][3]. Bosker was daar zo pissig over dat hij het stadion uitliep en in een bus naar het olympisch dorp stapte [2][4].
Bondscoach belt wanhopig naar vermiste schaatser
“Ik hoorde opeens dat hij weg was. Heb ‘m meteen gebeld: want hij móést hier zijn. En ik wist niet waar hij was”, vertelde een boze Ritsma na de verloren troostfinale [5]. Bosker beweerde dat hij zich ging “opfrissen” voor een eventuele huldiging [2][5]. “Ik dacht namelijk: we gaan het podium op”, zei de 29-jarige schaatser [5]. Maar dat was natuurlijk onzin - hij was gewoon woedend weggelopen [5]. Ritsma was woest: “Sport is emotie, maar dit had niet mogen gebeuren. Een stukje respect naar je andere sporters mag je wel tonen” [5]. Bosker keerde pas om 16:40 uur terug, twintig minuten nadat Nederland de race om brons had verloren [2].
Familie Prins spreekt van ‘slechtste dag van de Spelen’
Voor de familie Prins was dit een extra pijnlijke dag. Tim Prins was uit de olympische selectie geknikkerd om plaats te maken voor Bosker [1][3][6]. “Dit was voor ons de slechtste dag van de hele Olympische Spelen. Nog slechter dan de 1000 en 1500 meter”, vertelde vader en manager Sytse Prins [1][3]. “Feitelijk allemaal voor niks, hè. Voor niks doe je een sporter tekort” [1]. De selectiecommissie had Bosker aangewezen omdat “de kans dat de ploegenachtervolging een medaille haalt, groter is dan die derde plek op de 1.500 meter” [6]. Maar nu Bosker nauwelijks werd ingezet en de ploeg zonder medaille naar huis gaat, voelt de pijn extra diep [1][3].