Extreme droogte dwingt het Panamakanaal tot drastische maatregelen en dat kost rederijen miljoenen.
Panama-Stad, vrijdag, 21 augustus 2026. El Niño droogt het Panamakanaal uit. De capaciteit daalt vanaf september. Wanhopige rederijen betalen op veilingen inmiddels tot wel vier miljoen dollar voor snelle voorrang.
Droogte legt belangrijke vaarroute droog
De Panama Canal Authority grijpt hard in vanwege de aanhoudende droogte door klimaatverschijnsel El Niño [1]. Vanaf 3 september 2026 daalt het aantal dagelijkse schepen van 36 naar 34, en vanaf 15 september 2026 mogen er nog maar 32 schepen per dag doorheen [1]. De boosdoener is een enorm tekort aan regenwater in de reservoirs die de sluizen moeten vullen [1]. Normaal gesproken is er per schip maar liefst 200.000 m³ zoet water nodig [3]. Om te voorkomen dat schepen vastlopen, scherpt de kanaalautoriteit ook de diepganggrenzen aan [1][2]. Vanaf 26 augustus 2026 mag de maximale diepgang voor Neopanamax-schepen nog maar 14,63 meter zijn, wat op 3 september 2026 verder zakt naar 14,48 meter [2]. Schepen moeten dus lichter beladen op pad [2].
Miljoenenbiedingen en extra toeslagen
Voor rederijen die haast hebben, begint nu een duur spelletje stoelendans. Er is een wild veilingproces ontstaan voor de schaarse ‘priority slots’ [3]. Waar een normale passage zo’n $55.000 kost, betalen kleinere vrachtschepen nu gemiddeld $1 miljoen om de wachtrij over te slaan [3]. Grote tankers tikken zelfs bedragen tot wel $4 miljoen af voor voorrang [3]. Wie niet meebiedt, betaalt alsnog de hoofdprijs via extra toeslagen. Analysebureau Freightos meldt dat transporteurs voor medio september al kanaaltoeslagen aankondigen van $200 tot $1.000 per FEU-container [2]. Jackson Wood van logistiek dienstverlener Descartes waarschuwt dat deze situatie de betrouwbaarheid van vaarschema’s zwaar onder druk zet [2].
De consument betaalt de rekening
Uiteindelijk merkt u deze logistieke hoofdpijn direct in uw portemonnee. Het Panamakanaal verwerkt immers zo’s vijf procent van de wereldwijde maritieme handel [1]. Volgens Jamie Smyth, energie-redacteur bij de Financial Times, sijpelen deze gigantische kosten direct door naar de reële economie [3]. De consument is uiteindelijk degene die de rekening gepresenteerd krijgt [3]. Of u nu wacht op een nieuwe gadget of alledaagse producten, de kans is groot dat de transportkosten de prijzen in de winkels opdrijven [GPT]. Bedrijven moeten razendsnel hun aanvoerroutes aanpassen om de stijgende kosten en vertragingen voor te blijven [2].