De Geïllustreerde Kunstmatige Intelligentie
vrijdag 18 sep.
roddel donderdag 17 september 2026

Carrie ten Napel mocht als kind niet naar de begrafenis van haar broertje.

Carrie ten Napel mocht als kind niet naar de begrafenis van haar broertje.

Hilversum, vrijdag, 18 september 2026. In het tv-programma De Kist vertelt de presentatrice hoe dit gemis haar jeugd abrupt beëindigde. Pas na EMDR-therapie vond ze eindelijk de rust die ze zocht.

Een pijnlijk geheim op de nationale televisie

De bekende presentatrice Carrie ten Napel (46) deed deze week een zeer emotionele boekje open op televisie [3]. In het EO-programma ‘De Kist’ op NPO 2 sprak zij met presentator Kefah Allush over een gitzwarte bladzijde uit haar jeugd [2][3]. Toen Carrie nog geen vier jaar oud was, overleed haar twee jaar jongere broertje plotseling [1][3]. Het drama voltrok zich tijdens een logeerpartij bij haar oom en tante, waar haar moeder de jongen levenloos in bed aantrof na een ijzingwekkende gil [1][3]. Dit plotselinge verlies maakte abrupt een einde aan haar onbezorgde kindertijd [1][3].

Geen afscheid en de impact op haar liefdesleven

Haar ouders wilden de jonge Carrie destijds beschermen en hielden haar bewust weg bij de begrafenis [1][3]. Hierdoor kon zij nooit echt afscheid nemen van haar speelmaatje [1][3]. Jarenlang begreep ze niets van het lege bedje en cijferde ze haar eigen emoties weg om haar intens verdrietige ouders niet te belasten [1][3]. Die ogenschijnlijk nobele bescherming van haar ouders liet diepe sporen na [3]. Als volwassene liep de presentatrice namelijk tegen flinke verlatingsangst aan, waardoor binden in de liefde een ware uitdaging werd [2].

Met EMDR-therapie en een brief naar de finish

Toen Carrie zelf moeder werd, sloeg de paniek pas echt hard toe [2]. De angst om haar eigen kroost te verliezen werd ondragelijk [2]. Gelukkig bood EMDR-therapie uitkomst om deze loodzware angstgedachten te doorbreken [2]. De definitieve rust vond ze uiteindelijk door alsnog op haar eigen manier afscheid te nemen [3]. Ze schreef haar overleden broertje een emotionele brief en bezocht zijn graf [3]. Zo zie je maar dat het verwerken van een trauma soms een heel leven in beslag neemt, maar dat er altijd een weg naar heling is [GPT].

Bronnen