Zeven Franse presidentskandidaten openen de jacht op Macrons troon tijdens een verhit debat op Roland-Garros.
Parijs, vrijdag, 28 augustus 2026. Zeven kandidaten debatteerden gisteren fel op het Parijse gravel. Ondernemers vrezen de economische plannen, terwijl Marine Le Pen nu al miljardenbezuinigingen belooft.
Strijd op het Parijse gravel
Gisteren, op donderdag 27 augustus 2026, veranderde het tennisstadion Roland-Garros in Parijs in een politieke boksring [1][2][3][4]. Zeven kandidaten gingen daar de strijd met elkaar aan tijdens het eerste grote debat voor de presidentsverkiezingen van april 2027 [1][2][3][4]. Nu president Emmanuel Macron na twee termijnen moet vertrekken, ligt de strijd volledig open [1]. De Franse ondernemers kijken met angst en beven toe [2]. Uit een enquête van werkgeversorganisatie Medef onder 66.000 ondernemers blijkt dat maar liefst 82 procent pessimistisch is over het toekomstige economische beleid [2]. Slechts 17 procent ziet de toekomst zonnig in [2]. Wat er in Parijs wordt besloten, rammelt direct aan de poorten van de Europese markt en raakt dus ook de Nederlandse portemonnee [GPT].
Miljardensmijten of keihard bezuinigen
De plannen vliegen alle kanten op. Marine Le Pen (Rassemblement National) wil direct 125 miljard euro bezuinigen en 130 ’nutteloze’ belastingen schrappen [1][2][3]. Ook wil zij de btw op energie verlagen van 20 naar 5,5 procent [3]. Bruno Retailleau (Les Républicains) doet daar nog een schepje bovenop door 40 miljard euro aan lasten te schrappen en tot wel 300.000 ambtenaren te ontslaan [2][3]. Aan de linkerkant kiest Jean-Luc Mélenchon (La France insoumise) voor een heel andere koers [2][3][4]. Hij wil de lonen fors verhogen en de pensioenleeftijd terugbrengen naar 60 jaar [1][2][3]. Marine Tondelier (Les Écologistes) droomt hardop van een bruto minimumloon van 2.000 euro [2][3].
De erfenis van Macron
Voormalig premiers Gabriel Attal (Renaissance) en Édouard Philippe (Horizons) moesten zich flink verdedigen [2][3][4]. Philippe waarschuwde direct dat de plannen van links Frankrijk uit het internationale bankensysteem zullen jagen [1]. Hij wil zelf 50 miljard euro aan belastingen voor bedrijven schrappen [2]. Raphaël Glucksmann (Place publique) reageerde cynisch en sneerde dat het opmerkelijk is om les te krijgen over staatsschuld van de oud-premiers die die schuld zelf hebben opgebouwd [1]. Voor de burger is de keuze in 2027 pijnlijk helder: kiest Frankrijk voor een giga-bezuiniging op de overheid, of voor hogere lonen die worden betaald door de grote multinationals [2][3]?