Een nieuwe biografie herschrijft het oorlogsverleden van prins Claus.
Den Haag, vrijdag, 13 november 2026. Prins Claus deserteerde nooit uit de Wehrmacht in 1945. Hij zwom de Po over, vluchtte voor oprukkende troepen en belandde direct in Amerikaanse krijgsgevangenschap.
Geen desertie maar gevangenschap aan het front
Den Haag kijkt opnieuw naar het koninklijk verleden [1][2]. De nieuwe biografie ‘Claus, het verscheurde verleden van een prins’ van journalisten Jutta Chorus en Bas Blokker verscheen gisteren, op donderdag 12 november 2026 [2][8]. Jarenlang hoorde het Nederlandse publiek een geruststellend verhaal over een dappere desertie [1][8]. De werkelijkheid blijkt nuchterder. Claus meldde zich destijds vrijwillig aan bij een tankregiment van de Wehrmacht om inlijving bij de SS te voorkomen [8]. In het voorjaar van 1945 trok zijn eenheid zich massaal terug in Noord-Italië en zwom de rivier de Po over richting Duitsland [1][8]. Vluchten lukte niet. Amerikaanse troepen arresteerden de jonge Claus nabij Merano op 2 mei 1945 en voerden hem af in krijgsgevangenschap [1][2][8].
Haagse doofpotten en een getekende jeugd
De ontdekkingen raken onze vaderlandse geschiedenis recht in het hart [1][2]. Rondom het huwelijk met kroonprinses Beatrix in 1965 stelde premier Jo Cals de Tweede Kamer en de bevolking gerust [1][2]. Het toenmalige onderzoek van historicus Loe de Jong meldde dat noch Claus noch zijn ouders lid waren geweest van de NSDAP [1][8]. Archiefstukken tonen nu het tegendeel: vader Claus Felix meldde zich in 1933 wel degelijk aan bij de nazipartij [2][8]. Claus groeide op onder harde hand en kreeg slaag met een bamboestok op kostscholen [1]. Zijn vader zat na de Duitse inval in Polen negen jaar vast in een Brits kamp in Tanzania [1]. Claus voedde zichzelf op, weigerde partijlid te worden en bleef kritisch [1]. Toch achtervolgden beelden van brandende dorpen en executiepelotons hem tot op zijn sterfbed in 2002 [2][6].
Prinselijke steun voor een openhartig beeld
Chorus en Blokker werkten ruim twaalf jaar aan hun onderzoek [2]. De auteurs kregen onverwachte steun uit Paleis Noordeinde: prins Constantijn verleende medewerking en deelde zijn eigen familiekroniek ‘Heimwee zonder Heimat’ [2]. Daardoor ging het Koninklijk Huisarchief open [2]. De auteurs schetsen geen heilige, maar een mens van vlees en bloed die zichzelf ooit een ‘Hochstapler’ noemde [1][2]. Hij hield van het goede leven, had soms felle woedeaanvallen en begon in 1965 met hooggespannen verwachtingen aan zijn nieuwe rol in Nederland [1][2]. Het publiek kan de biografen binnenkort zelf ontmoeten: volgende week vrijdag, op 20 november 2026, spreken zij over het boek bij Boekhandel Donner in Rotterdam [4].