Grote ziekenhuizen laten Tweede Kamer links liggen bij debat over transgenderzorg.
Den Haag, vrijdag, 6 november 2026. Amsterdam UMC en Radboudumc weigeren vandaag een Kamergesprek over transgenderzorg. Artsen vrezen polarisatie. Zij nodigen politici liever uit op hun eigen werkvloer.
Geen trek in politieke arena
Het Amsterdam UMC en het Radboudumc in Nijmegen bedanken voor de Haagse eer [1][2]. De academische centra sloegen een uitnodiging af voor een rondetafelgesprek van de vaste Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport [1][3]. In een e-mail laten de ziekenhuizen weten dat zo’n bijeenkomst niet het vereiste niveau van nuance biedt [2][4]. Artsen vrezen dat het publieke debat juist leidt tot verdere polarisatie [1][4]. Bovendien vinden de zorginstellingen dat de Tweede Kamer het grondige werk van de Gezondheidsraad te snel overdoet zonder alle partijen te horen [1][5]. De ziekenhuizen draaien de rollen daarom simpel om: Kamerleden zijn welkom op de werkvloer om zelf met artsen en patiënten te praten [1][6].
Botsing tussen arts en politiek
Het initiatief voor het overleg kwam van SGP-Kamerlid Diederik van Dijk en PRO-Kamerlid Lisa Vliegenthart [1][2]. Zij willen deskundigen, sceptici en ervaringsdeskundigen horen over behandelingen bij jongeren met gendervragen [5]. Nu wachten jongeren soms tot vier jaar op gespecialiseerde hulp voor puberteitsremmers of hormoontrajecten [1][2]. De Gezondheidsraad adviseerde eerder om de zorg niet fundamenteel te veranderen, maar stelde voor om huisartsen en de reguliere ggz meer in te zetten [1][4]. Politici balen stevig van de afzegging [5]. Van Dijk noemt de weigering een vorm van wantrouwen tegen het parlement [2][4]. Kamerlid René Claassen noemt de actie zelfs een regelrechte schoffering [5].
Wat merkt de patiënt hiervan?
De zorg voor minderjarigen met genderdysforie vindt in Nederland uitsluitend plaats binnen deze universitaire centra [1]. Zonder de medische experts valt volgens Kamerleden de broodnodige balans tijdens de hoorzitting volledig weg [5]. De politieke patstelling raakt rechtstreeks jongeren en hun ouders, die jarenlang op intakegesprekken moeten wachten [1][2]. Zolang artsen en politici liever langs elkaar heen communiceren dan met elkaar aan tafel schuiven, blijft de broodnodige hervorming van de wachtlijsten muurvast zitten [1][5]. Meer duidelijkheid over een eventuele grotere rol voor de eigen huisarts laat zo nog wel even op zich wachten [2][4].