Sagal Abdi-Wali houdt de oude zetel van Keir Starmer in handen voor Labour.
Londen, vrijdag, 9 oktober 2026. Somalisch vluchtelingkind Sagal Abdi-Wali wint de verkiezing in Londen voor Labour. Ze verslaat Groen-leider Zack Polanski. Zijn partij ruziet momenteel over een omstreden motie.
Strijd op links in Groot-Brittannië
In het Verenigd Koninkrijk heeft Labour-kandidaat Sagal Abdi-Wali gisteren, op donderdag 8 oktober 2026, de tussentijdse verkiezingen in het Londense district Holborn and St Pancras gewonnen [1][4]. Waarom is dit belangrijk voor u in Nederland? Heel simpel: we zien hier hoe de strijd op links tussen traditioneel sociaaldemocratisch rood en activistisch groen fiks ontbrandt [3][GPT]. Net als bij de Nederlandse samenwerking tussen GroenLinks en PvdA worstelen partijen overzee met hun koers [GPT]. De Groene leider Zack Polanski hoopte de vrijgekomen zetel van oud-premier Keir Starmer te kapen, maar hij strandde op de tweede plaats met 8.928 stemmen, terwijl Abdi-Wali er 12.292 kreeg [1][2].
Krimpende meerderheid en lage opkomst
Toch is het voor de kiezers overzee geen onverdeeld succesverhaal voor Labour. De opkomst was historisch laag met slechts 38,7% [2][3]. Dat is een daling van 15,4 procentpunt vergeleken met de verkiezingen in 2024 [2]. Labour-leider Andy Burnham kan opgelucht ademhalen, maar de partij zag haar meerderheid in deze voorheen veilige zetel krimpen van 11.572 stemmen naar 3.364 stemmen [3][4]. Dat is een pijnlijk verlies van 8208 stemmen. Voor de Nederlandse kiezer laat dit zien dat ontevredenheid over de gevestigde orde ook na een regeringswissel snel kan toeslaan [GPT].
Interne ruzies breken de Groenen op
Voor Polanski en zijn Groene Partij is de nederlaag een bittere pil, mede door enorme interne ruzies over een motie van afgelopen zondag 4 oktober 2026 [3][5]. Die motie bestempelt het zionisme als racisme en zorgde voor felle kritiek van onder andere oud-leider Caroline Lucas [1][3]. Polanski was destijds aan het flyeren in plaats van te stemmen, wat hem op beschuldigingen van lafheid kwam te staan [3]. Ondanks de druk weigert hij op te stappen [1][4]. Voor ons in Nederland is het een bekend fenomeen: interne ruzies over buitenlands beleid die een partij electoraal de kop kunnen kosten [GPT].