Premier Rob Jetten en zijn bondgenoten eisen een miljardenkorting op de nieuwe Europese begroting.
Brussel, vrijdag, 18 september 2026. Vijf rijke EU-landen pikken de voorgestelde begroting van tweeduizend miljard euro niet. Zij eisen een korting van honderden miljarden. Anders betalen hun burgers de rekening voor Brussel.
De zuinige coalitie trekt aan de handrem
Nederlands premier Rob Jetten en de Duitse bondskanselier Friedrich Merz pikken de nieuwe begrotingsplannen van Brussel niet [1][2]. Vandaag, op vrijdag 18 september 2026, eisen zij samen met Denemarken, Oostenrijk en Finland in een scherp opiniestuk op Politico een flinke krimp van de EU-begroting voor 2028-2034 [1][2]. De Europese Commissie wil maar liefst 2.000 miljard euro uitgeven [1][2]. Dat is een nominale stijging van ongeveer 60 procent vergeleken met de lopende periode [2]. ‘Niet realistisch’, oordelen de regeringsleiders kordaat [1][2]. Zij eisen een miljardenkorting om te voorkomen dat de rekening direct op het bord van de burger belandt [1][2].
Minder subsidies, meer veiligheid
De vijf rijke landen betalen samen 40 procent van de Europese begroting en eisen daarom een grote verschuiving van de prioriteiten [1]. Nu gaat nog twee derde van het Brusselse geld naar landbouwsubsidies en steun voor armere regio’s [1]. Jetten en zijn collega’s willen dat geld liever besteden aan defensie, innovatie en het bestrijden van illegale migratie [1][2]. EU-president António Costa zoekt de oplossing in nieuwe Europese belastingen op CO2-uitstoot, tabak en multinationalwinsten om jaarlijks 60 miljard euro extra op te halen [1]. Maar daarvoor heeft hij unanimiteit nodig, en deze zuinige landen liggen dwars [1].
Spanning in de wandelgangen
De klok tikt door in Brussel. Costa wil namelijk nog voor eind december 2026 een definitief akkoord bereiken over de meerjarenbegroting [1]. Om de gemoederen te bedaren, reist de EU-president op 9 oktober 2026 naar Den Haag voor een stevig gesprek met premier Jetten [1]. Spanje probeert ondertussen te bemiddelen met een plan om coronaschulden over een langere periode af te lossen, wat 70 miljard euro aan ademruimte moet opleveren [2]. Of dit de zuinige lidstaten kan overtuigen, blijft zeer de vraag [GPT].