Europese leiders botsen hard op de top in Brussel over het migratiebeleid.
Brussel, vrijdag, 16 oktober 2026. Deense premier Frederiksen haalde fel uit naar Spanje om de geplande regularisatie van honderdduizenden migranten. Uiteindelijk bleef er weinig over van het voorgestelde harde beleid.
Felle botsing tussen bondgenoten
Vandaag, op vrijdag 16 oktober 2026, vlogen de Europese regeringsleiders elkaar in Brussel vliegend in de haren over het migratiebeleid [1]. De Deense premier Mette Frederiksen van de Socialdemokraterne haalde fel uit naar de Spaanse premier Pedro Sánchez van de socialistische PSOE [1][2]. Spanje wil namelijk zo’n 500.000 tot 600.000 ongedocumenteerde migranten regulariseren [1][2]. Frederiksen noemde deze aanpak het exact omgekeerde van wat de rest van de Europese Unie probeert te bereiken [1][2]. Zij kreeg daarbij steun van de Italiaanse premier Giorgia Meloni van Fratelli d’Italia [1][2]. Volgens Frederiksen werkt het Spaanse besluit als een magneet voor illegale migratie naar Europa [2].
Spanningen lopen op in de Unie
De verhoudingen binnen de EU staan al maanden onder hoogspanning [1]. Na een dodelijke gebeurtenis bij Ceuta eind juli 2026 beschuldigden 22 lidstaten Madrid er al van de Europese veiligheid in gevaar te brengen [1]. Italië eiste toen zelfs de schorsing van Spanje uit het Schengengebied [1]. Dit gebeurt allemaal terwijl het herziene EU-Pact op Migratie en Asiel sinds 12 juni 2026 officieel van kracht is [3]. In de praktijk lopen veel Europese landen achter met het op orde brengen van hun nationale wetten en opvangcapaciteit [3].
Veel kabaal, magere uitkomst
Samen met de Poolse premier Donald Tusk van het Burgerplatform probeerden Frederiksen en Meloni een harde lijn af te dwingen [1]. In de definitieve slottekst bleef van hun strengste eisen echter niets over [1]. De Franse president Emmanuel Macron noemde de bijeenkomst gortdroog een slecht debat met toch goede resultaten [1]. Voor de Europese burger verandert er op straat nog niets concrete leiders beloven nu enkel in algemene termen om het beleid aan te scherpen en wachten op een noodwet van de Europese Commissie [1].