Jens van 't Wout torpedeert landgenoot Teun Boer maar pakt uren later alsnog goud.
Montreal, zaterdag, 31 oktober 2026. Na een fatale botsing met Teun Boer op de 500 meter herpakte Jens van ’t Wout zich direct. Hij won goud op de 1.500 meter, al vierde hij die zege nauwelijks.
Dramatische botsing berooft Boer van goud
De ontknoping van de 500 meter finale in Montreal verliep zaterdag pijnlijk [1][5]. Teun Boer reed fier op kop richting zijn allereerste World Tour-zege [5]. Landgenoot Jens van ’t Wout lag stevig op zilveren koers [5]. In de laatste bocht koos de 25-jarige Van ’t Wout voor een riskante inhaalactie binnendoor [1][5]. De schaatsers raakten elkaar en Boer ging hard onderuit [5]. Boer schreeuwde het uit van pure frustratie [5]. De jury deelde een penalty uit aan Van ’t Wout [1][5]. De Canadees Félix Roussel profiteerde optimaal en greep het goud [1][5]. Zijn landgenoot Maxime Laoun pakte zilver [1][5]. Het brons belandde bij de Italiaan Thomas Nadalini [1][5]. Beide Nederlanders bleven zo met lege handen achter [1][5].
Snelle revanche met een bittere nasmaak
Van ’t Wout liet de moed niet zakken en verscheen enkele uren later aan de start van de 1.500 meter [5]. Net als vorige week in Vancouver reed hij soeverein naar de overwinning [1][2][4][5]. Een uitbundig feestje bleef echter uit [5]. De botsing met Boer zat hem zichtbaar dwars [1][5]. Van ’t Wout bekende ruiterlijk dat hij met een domme actie het goud van zijn teamgenoot had afgepakt [1]. De pas zeventienjarige Jesper Schmitz greep naast de finale en sloot de afstand af op de elfde plek [1]. Voor de toeschouwers thuis bewees de race hoe flinterdun de grens tussen sportheld en pechvogel blijft [GPT].
Pech voor Velzeboer en blik op de relays
Olympisch kampioene Xandra Velzeboer kende evenmin haar geluksdag [1][3][5]. Drie ronden voor de finish van haar halve finale op de 1.000 meter raakte haar schaatsmes bot [1]. Zij strandde voortijdig [1][5]. Het goud op die afstand ging naar de Zuid-Koreaanse Choi Min-jeong [1]. Courtney Sarault veroverde zilver en Hanne Desmet pakte brons [1]. Kiek Straathof debuteerde op een finaledag, maar sneuvelde in de kwartfinale [1]. Bij de aflossing voor vrouwen eindigde Oranje na een valpartij officieel als vierde [5] [alert! ‘NOS meldt brons na straf Canada, NU.nl meldt vierde plek’]. Zondag 1 november 2026 wacht een nieuwe kans [1]. De mannelijke aflossingsploeg met Boer en beide broers Van ’t Wout plaatste zich alvast voor de finale [1].