Oost-Europa trekt de portemonnee om Amerikaanse soldaten in de buurt te houden.
Brussel, zaterdag, 22 augustus 2026. Oost-Europese landen betalen vrijwillig mee aan Amerikaanse legerbases. Ze vrezen dat Donald Trump zijn troepen weghaalt. Trump test hun loyaliteit momenteel met een opvallende vragenlijst.
De angst voor een leeg nest
Oost-Europese NAVO-landen vrezen een plotseling vertrek van Amerikaanse soldaten [1][2][3]. Daarom trekken ze proactief de portemonnee [1]. Ze bieden aan om de kosten te verlagen voor de Amerikaanse troepen op hun grondgebied [1][2][3]. Momenteel schommelt het aantal Amerikaanse militairen in Europa tussen de 80.000 en 100.000 [1]. Meer dan een derde hiervan bevindt zich in Duitsland [1]. Landen aan de oostflank, zoals Polen en de Baltische staten, herbergen aanzienlijk minder troepen [1]. Toch willen zij deze vitale bescherming tegen Rusland absoluut niet kwijtraken [1][2][3]. Met de gulle hand hopen ze president Donald Trump te overtuigen om de troepenmacht intact te laten [1][2][3].
Een pittig examen vanuit Washington
Het Pentagon voert momenteel een zes maanden durende evaluatie uit van de militaire aanwezigheid in Europa [1][2][3]. Onderdeel hiervan is een opvallende vragenlijst die op vrijdag 28 augustus 2026 ingeleverd moet zijn [1][2][5]. Europese regeringen schrokken zich deze zomer een hoedje van de Amerikaanse vragen [1][2]. Washington wil namelijk weten of landen de buitenlandse politiek van Trump publiekelijk steunen [1][2]. Ook vraagt het Pentagon of landen wel genoeg geld uitgeven bij Amerikaanse defensiebedrijven [1][2][5]. Zelfs openlijke steun voor Amerikaanse operaties in Iran en Venezuela staat op de vragenlijst [5]. Om de plooien glad te strijken, reizen NAVO-ambassadeurs op donderdag 27 augustus 2026 naar Brussel voor overleg met de Amerikaanse defensiechef Elbridge Colby [1][2][5].
Vriendjespolitiek of strategie?
Deze nieuwe aanpak zorgt voor de nodige fronsen bij defensie-experts. Voormalig NAVO-woordvoerder Oana Lungescu waarschuwt dat deze methode onderlinge concurrentie tussen bondgenoten aanwakkert om in de gunst van Washington te komen [5]. Volgens haar vaart de regering-Trump niet op langetermijnstrategie of gezamenlijke dreigingsanalyses, maar op persoonlijke loyaliteit en de grillen van de president [5]. Voor de gewone Europese burger betekent dit een onzekere toekomst. Landen moeten immers miljoenen extra ophoesten om de Amerikanen te plezieren [1][5]. Dat geld kan tenslotte niet meer naar binnenlandse voorzieningen.