Een oeroude ruimtesteen uit de Sahara bewijst dat er vroeger water stroomde op Mars.
Algiers, zaterdag, 7 november 2026. Wetenschappers onderzochten de vier miljard jaar oude meteoriet Teghaza 001. Het roze gesteente toont direct bewijs van vloeibaar water op het oppervlak van de jonge rode planeet.
vondst in mali werpt nieuw licht op onze buurplaneet
In Mali vonden zoekers in 2022 een bijzondere steen op een zoutvlakte in de Sahara [1][2]. De meteoriet kreeg de naam Teghaza 001 mee [1][2]. Het totale gewicht bedraagt 798,5 gram, verdeeld over 8 fragmenten [1]. Het grootste stuk weegt precies 442 gram [1]. De overige 7 brokstukken wegen samen dus 356.5 gram. De vondst lijkt misschien een ver-van-mijn-bed-show voor nuchtere Nederlanders, maar schijn bedriegt [GPT]. Deze kosmische postbode vertelt ons namelijk hoe een natte, leefbare planeet uiteindelijk verandert in een kurkdroge woestijnbol [2]. Zulke kennis helpt Nederlandse klimaatonderzoekers en astronomen om de kwetsbare waterkringloop van onze eigen aarde beter te begrijpen [GPT]. Zonder vloeibaar water bestond immers ook onze polder niet [GPT].
kristallen als kosmische klok
Eerst dachten wetenschappers aan een alledaagse shergottiet van hooguit 600 miljoen jaar oud [1]. Nader labonderzoek bracht echter zeldzame zirkoonkristallen aan het licht [1]. Die kristallen dienen als een soort ingebouwde stopwatch [1]. Ze bewijzen dat de roze steen minstens 4,1 miljard jaar oud is [1][2]. Daarmee stamt het gesteente uit de eerste 400 miljoen jaar van Mars [1]. Wetenschappers van NASA ontdekten sporen van interactie tussen gesteente en vloeibaar water in de vroege korst [1][2]. Mars kende destijds dus actieve waterstromen, net zoals Nederland zijn rivieren kent [1][2][GPT]. Op donderdag 29 oktober 2026 publiceerde het vakblad Science de definitieve onderzoeksresultaten [2]. Een eerdere studie naar het watergehalte verscheen op 10 juni 2026 al in Science Advances [2].
een lange reis door de ruimte
Het gesteente begon als vloeibaar magma diep in de mantel van Mars [1]. Na afkoeling vormde het een deel van de buitenste korst [1]. Een zware inslag van een asteroïde of komeet slingerde de rots vervolgens de leegte van het heelal in [1]. Wanneer die inslag precies plaatsvond en op welke dag het puin op aarde neerkwam, blijft onbekend [1][alert! ‘Precieze datum van de inslag op Mars en aankomst op aarde is volgens het bronmateriaal niet vastgesteld’]. Wel koppelden onderzoekers de chemische vingerafdruk aan 13 specifieke herkomstlocaties in de zuidelijke hooglanden van Mars [1][2]. Voor nieuwsgierige aardbewoners betekent dit spektakel vooral hoop [GPT]. Als water ooit zo rijkelijk vloeide op onze buurplaneet, waren de basisvoorwaarden voor buitenaards leven ooit heel dichtbij [1][2][GPT].