Nederlandse steden blijven een gevaarlijke hindernisbaan voor miljoenen mensen met een beperking.
Den Haag, zaterdag, 3 oktober 2026. Tien jaar na het VN-verdrag blijft Nederland slecht toegankelijk. Dit kost winkeliers veel geld: ruim vijftien procent van alle consumenten heeft namelijk een beperking.
Obstakels in de Gelderse straten
In Doetinchem sprak voormalig Tweede Kamerlid Otwin van Dijk deze week zo’n vijftig gemeentemedewerkers toe over de dagelijkse hindernissen van mensen met een beperking [1]. Hoewel Nederland al in 2016 het VN-verdrag Handicap ondertekende, is de praktijk nog altijd weerbarstig [2][3]. Rolstoelgebruikers stranden dagelijks voor hoge stoepranden, rondslingerende fietsen en omgewaaide kliko’s [2]. Volgens de Vereniging van Nederlandse Gemeenten beschikt 80 procent van de gemeenten over een verplichte Lokale Inclusie Agenda, wat betekent dat de overige 20 procent hier nog altijd geen invulling aan geeft [2]. Het Rijk laat hier sturing liggen, waardoor de toegankelijkheid van onze openbare ruimte ernstig achterblijft [1][2].
Drempels kosten geld
Deze slechte toegankelijkheid raakt niet alleen de fysieke straat, maar ook de portemonnee van ondernemers. Tussen de 15 en 25 procent van alle consumenten heeft namelijk een beperking [2]. Als winkelier loop je dus simpelweg omzet mis wanneer je drempels te hoog zijn [1][2]. Ondertussen zorgt de digitalisering voor nieuwe barrières. Ervaringsdeskundige Peter Waalboer wijst erop dat de vervanging van menselijk personeel door onpersoonlijke schermen en pakketautomaten blinden en slechtzienden buitensluit [4]. Zelfs online winkelen gaat geregeld mis door haperende interfaces, wat onlangs nog leidde tot een foutieve bestelling van 29 dozen neusstrips door een slechtziende klant [4].
Uitsluiting op de arbeidsmarkt
De cijfers liegen er niet om. Uit onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat 27 procent van de mensen met een beperking geen gelijke kansen krijgt op de arbeidsmarkt [4]. Ruim de helft onderneemt minder sociale activiteiten dan gewenst [4]. Ondertussen pleit Gerard de Nooij van Ongehinderd voor harde landelijke richtlijnen bij de huidige woningbouwopgave [2]. Als we nu niet toegankelijk bouwen, zitten we over een paar jaar met een enorm probleem voor onze snel vergrijzende bevolking [2]. Toegankelijkheid is immers geen gunst, maar een wettelijk recht [5].