Lee Towers wil het liefst samen met zijn vrouw sterven.

Rotterdam, zondag, 8 november 2026. Lee Towers is tachtig jaar en kijkt openhartig naar het levenseinde. De zanger wil het liefst tegelijk met zijn Laura heengaan. Zonder haar vindt hij het leven niets aan.
Onverwoestbare liefde op de bank
De tachtigjarige Rotterdamse zanger Lee Towers, geboren als Leen Huijzer, vormt al 55 jaar een onafscheidelijk duo met zijn echtgenote Laura [1][2][6][7]. Zondag 8 november 2026 deelt de zanger zijn diepste gevoelens in een vraaggesprek met De Telegraaf [1][2]. Zijn mobiliteit laat hem door aanhoudende heup- en rugklachten soms in de steek [2][6]. Toch koestert de artiest elk rustig moment samen [1][2]. Thuis hand in hand op de bank zitten en gedichten voor haar schrijven brengt hem het grootste geluk [1][2]. Laura blijft zijn lot uit de loterij [2]. Alleen achterblijven ziet hij simpelweg niet zitten [1][2].
Zingen als medicijn tegen dipjes
Stilzitten past niet bij de man die ooit 51 keer Rotterdam Ahoy vol zong [6]. Lee Towers duikt wekelijks de muziekstudio in [2]. Zingen houdt hem mentaal scherp en verdrijft sombere gedachten [2]. Muziek brengt nieuwe energie in zijn lijf [2]. Collega-zanger René Froger roemde hem eerder als een ware legende van het vaderlandse lied [2]. Ook trad de artiest in het verleden op voor de koning [2]. Zelfs een doorgewinterde podiumbulldozer ervaart de ongemakken van het ouder worden aan den lijve [1][2]. Muziek blijft zijn ultieme levenselixer [2].
Levenslessen uit een bewogen bestaan
Twee dagen geleden, op vrijdag 6 november 2026, presenteerde het koppel het levensverhaal Geloof in je dromen bij Boekhandel Donner in Rotterdam [6][7]. Samen met biograaf Louis du Moulin en interviewer Maria Heiden blikte de zanger terug op zijn armoedige jeugd en een loopbaan vol pieken [6][7]. Hij overleefde ooit ternauwernood een hotelbrand in Antwerpen en verwerkte zakelijke tegenslagen [6]. Vandaag de dag waakt de zanger als familieman over zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen [6]. Ware liefde kent geen houdbaarheidsdatum, zolang je elkaar maar stevig blijft vasthouden [GPT].