Amerikaanse sancties werpen deze Europese rechter terug naar de jaren negentig
Den Haag, zondag, 6 september 2026. De Franse ICC-rechter Nicolas Guillou is een digitale paria door Amerikaanse sancties. Zonder creditcard of apps leeft hij noodgedwongen weer zoals in de jaren negentig.
Terug naar de guldentijd
Stelt u zich eens voor: u wilt een hotel boeken via Booking.com, maar de website weigert uw betaling [2]. Uw creditcard is plotseling waardeloos en uw zorgverzekeraar Axa keert geen cent meer uit [1][2]. Dit overkomt de Franse rechter Nicolas Guillou (51) van het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag [1][2]. Sinds de Amerikaanse regering hem op 20 augustus 2025 op een sanctielijst zette, leeft hij alsof het weer 1990 is [1][2]. Zijn ‘misdaad’? Hij stemde eind 2024 in met het arrestatiebevel tegen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en minister van Defensie Yoav Gallant wegens uithongering in Gaza [1][2]. Nu is hij volledig afgesneden van Amerikaanse techreuzen zoals Uber, Airbnb, PayPal en Amazon [1][2]. Zelfs een simpele betaling moet nu noodgedwongen met een ouderwetse papieren cheque [2].
Amerikaanse spierballentaal en bange bedrijven
De Amerikaanse aanval op het ICC is ongekend fel. Onder leiding van president Donald Trump en minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio wil Washington het hof desnoods ‘steen voor steen’ afbreken [1]. De VS hebben inmiddels de helft van de achttien ICC-rechters tot bedreiging voor de Amerikaanse staatsveiligheid verklaard [1]. Europese bedrijven trillen op hun grondvesten door deze spierballentaal. Uit angst voor gigantische Amerikaanse boetes kiezen banken en verzekeraars massaal eieren voor hun geld [1][2]. Deze extreme angstreactie, ook wel ‘overcompliance’ genoemd, isoleert Guillou volledig [1]. Volgens de rechter is dit pure onderwerping van het Europese bedrijfsleven aan de grillen van Washington [1]. Wat hem vandaag overkomt, kan morgen immers iedere Europese burger overkomen [1].
Europese verdeeldheid in de achterkamertjes
Wat doet Europa om haar eigen mensen te beschermen? Rechter Guillou eist dat Brussel de Europese antiboycotverordening (het ‘blocking statute’) activeert om de Amerikaanse sancties simpelweg te verbieden [1][2]. Maar in de Europese wandelgangen heerst diepe verdeeldheid [3]. De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Tom Berendsen, lobbyt liever stilletjes achter de schermen om de praktische pijn voor het ICC te verzachten [2]. Nederland weigert de harde Europese boycotwet in te zetten, uit angst dat dit Nederlandse en Europese multinationals de kop kost [2]. Terwijl de politiek poldert, blijft Guillou onverschrokken doorwerken [1][2]. Hij mist de smartphone-apps weliswaar, maar de belangrijkste les heeft hij al geleerd: menselijk contact is uiteindelijk veel crucialer dan Amerikaanse technologie [1].