Engeland grijpt het WK-brons na een spectaculaire doelpuntenregen tegen Frankrijk.
Miami, zondag, 19 juli 2026. Gisteren won Engeland met 6-4 van Frankrijk. Bukayo Saka schoot met een hattrick zijn land naar het brons. Dit is hun beste WK-resultaat sinds 1966.
Spectakel in Miami
Wat een krankzinnige zaterdagavond in Miami [1]. Engeland en Frankrijk maakten er gisteren, op 18 juli 2026, in de troostfinale van het WK een ware show van [1]. De ‘Three Lions’ trokken uiteindelijk aan het langste eind met een spectaculaire 6-4 overwinning [1]. Dit duel kende maar liefst 10 doelpunten, voortgekomen uit 38 schoten waarvan er 20 op doel vlogen [1]. Dat betekent dat maar liefst 52.632% van de doelpogingen daadwerkelijk tussen de palen belandde [1]. Oud-middenvelder Danny Murphy vatte het perfect samen: dit was simpelweg het beste voetbal van het hele toernooi [1]. Voor de Engelsen is dit brons de beste WK-prestatie van het mannenteam sinds de legendarische titel in 1966 [1].
Saka blinkt uit, Mbappé schrijft geschiedenis
Bukayo Saka eiste de absolute hoofdrol op [1]. Met een weergaloze hattrick kroonde hij zich tot ‘player of the match’ [1]. Hij treedt hiermee in de voetsporen van Sir Geoff Hurst, die in 1966 als laatste Engelsman een hattrick scoorde in een WK-knock-outfase [1]. Maar ook de Fransen hadden reden tot juichen, ondanks het uiteindelijke verlies. Kylian Mbappé scoorde twee keer en kroonde zich hiermee tot de absolute topscorer aller tijden van het WK [1]. Toch kon zijn ploeg de Engelse aanvalslust niet temmen. Naast Saka vonden ook Declan Rice, Ezri Konsa en Jude Bellingham het net voor Engeland [1].
Zenuwslopende slotfase
De wedstrijd bleef spannend tot de allerlaatste ademteug. Ousmane Dembélé bracht in de 96e minuut de spanning volledig terug door de 4-5 binnen te schieten [1]. De Engelse verdediger Djed Spence viel vlak daarna in de 95e minuut uit met kramp na een loeizware wedstrijd [1]. Gelukkig voor Engeland hield Jude Bellingham het hoofd koel [1]. Hij passeerde verdediger Maxence Lacroix en besliste het duel diep in de blessuretijd op 4-6 [1]. Een heerlijke opsteker voor de Engelse voetbalfans, die voorafgaand aan dit duel al wisten dat de historische balans in hun voordeel was met 17 overwinningen uit 32 eerdere ontmoetingen tegenover 10 overwinningen voor de Fransen [2].