De Nederlandse jeugdzorg kraakt onder een schokkend aantal zelfmoordpogingen en een groot tekort aan pleeggezinnen.
Utrecht, zondag, 19 juli 2026. Driekwart van de jongeren in de gesloten jeugdzorg deed een suïcidepoging. Door een snel dalend aantal pleeggezinnen en aanhoudende misstanden zinkt de sector steeds dieper in de crisis.
Schokkende cijfers in de gesloten jeugdzorg
In Utrecht en de rest van het land is de crisis in de jeugdzorg inmiddels pijnlijk voelbaar [1]. De cijfers liegen er niet om. Uit een recent onderzoek naar de gesloten jeugdzorg blijkt dat maar liefst 38 van de 51 ondervraagde jongeren destijds een suïcidepoging heeft gedaan [1]. Dat is een schokkende 74.51 procent van deze kwetsbare groep [1]. Terwijl deze jongeren schreeuwen om een veilige omgeving, stapelen de incidenten binnen de sector zich op. Zorgverleners zijn geschorst wegens seksuele relaties met cliënten en op 16 juli 2026 kwam er opnieuw een gezinshuis in opspraak waar al eerder kinderen waren weggehaald [1].
Het drama in Vlaardingen en het pleeggezinnentekort
De druk op de keten neemt alleen maar toe door een snel dalend aantal pleeggezinnen [1]. De animo om pleegouder te worden keldert hard [1]. Dat is ook niet gek als de sector wordt opgeschrikt door horrorverhalen. Gisteren, op 18 juli 2026, veroordeelde de rechtbank de pleegouders uit Vlaardingen tot acht jaar cel voor de zware mishandeling van hun pleegmeisje [1]. Het Openbaar Ministerie eiste medio juli 2026 nog elf jaar cel en tbs voor deze unieke gruwelijkheid [1]. Experts wijzen nu op grote blinde vlekken bij de screening van pleegouders, waarbij financiële schulden te vaak als alarmsignaal worden gemist [1].
De mislukte decentralisatie
Gemeenten worstelen intussen met de erfenis van de decentralisatie [2]. Juliëtte Esmée Rot van Democratisch Zaanstad stelt dat de overheveling van de jeugdzorg naar gemeenten vooral leidde tot hogere kosten en kwaliteitsverlies [2]. In Zaanstad proberen ze de brand te blussen met het credo: eerst zorg verlenen, dan pas kijken naar de kosten [2]. Maar zolang de samenwerking in de keten rammelt en het aantal pleeggezinnen blijft dalen, blijft de Nederlandse jeugdzorg voorlopig een zinkend schip [1][2].